Alexander: technisch tekenaar
"Het is allemaal begonnen toen ik me als tiener intensief vragen stelde over mezelf. Wie ben ik? Wat doe ik hier? Ik voelde me niet meer thuis in het voorspelbare bestaan." Er volgden psychoses, depressies en zelfmoordgedachten. Nu is Alexander uit het dal geklauterd en heeft hij een toffe job. Hij vertelt over zijn overlevingstocht.
''Als tiener begon ik me vragen te stellen over het leven en vroeg ik me af hoe de mensen tevreden konden zijn met zo'n idioot bestaan. Ik trok me terug in mezelf om een antwoord te vinden. Ik geloofde dat ik één zin, één toverformule kon vinden die ik in alle situaties kon toepassen en waardoor mijn leven vlot zou verlopen. Wat later kreeg ik mijn eerste psychose: ik werd achterdochtig, zag dingen die er niet waren, was extreem jaloers, wilde mensen op straat tegenhouden om te zeggen dat ze verkeerd bezig waren en voelde me totaal verloren…
Nog een beetje hoop
Er volgden jaren van isolement, angst en eenzaamheid. Ik werkte wel, maar raakte telkens mijn job kwijt omdat ik sociaal niet functioneerde. Ik durfde mezelf niet meer zijn bij anderen omdat ik dan 'door de mand zou vallen'. Op een bepaald moment besloot ik zes maanden in quarantaine te leven en voor eens en altijd mijn toverzin samen te stellen. Dit was mijn laatste kans. Lukte het niet, dan hoefde het niet meer voor me. Mijn woning werd een labo dat volhing met schema's en honderden bladzijden tekst. Ik werkte soms drie dagen en nachten aan één stuk door, wachtend op die ene inval. Na vijf maanden voelde ik dat ik gefaald had. Mijn wereld stortte in en ik dacht eraan om voor de trein springen.
Gelukkig had ik nog een beetje hoop en zocht hulp. Volgens de dokter was ik depressief en psychotisch. Het voelde raar aan om plots een handicap te hebben terwijl ik altijd dacht dat ik niets mankeerde! Uiteindelijk vond ik een psychiater waar ik me goed bij voelde. Hij schreef me medicatie voor en ik startte met jarenlange gesprekstherapie. Dat was mijn redding.
Niet alleen op de wereld
Twee jaar geleden klopte ik aan bij VDAB. Die verwees me door naar een gespecialiseerde dienst: Jobcentrum. Mijn arbeidsbegeleidster raadde me aan om een halftijdse opleiding te volgen. Ik koos informatica. Dat was een fantastische ervaring. Na jaren isolement, voelde ik me eindelijk niet meer alleen op de wereld. Ik hoorde weer bij de maatschappij.
Na mijn opleiding mocht ik een bedrijfsstage doen. Ik koos voor een Medisch Pedagogisch Instituut (MPI). Zo'n instituut begeleidt gehandicapte jongeren die thuis niet opgevangen kunnen worden. Tijdens m'n stage volgde ik een opleiding AutoCAD op de werkvloer. Dat is een technisch tekenprogramma. En raad eens wat? Na mijn stage zocht het MPI een halftijdse AutoCAD-tekenaar. Ik solliciteerde en kreeg de job. Ik ben met mijn 'gat in de boter gevallen' zoals ze zeggen. Ik ontwerp plannen voor verbouwingen, teken kasten die op maat gemaakt moeten worden en heb nog wat andere kleinere taken. Het is afwisselend en creatief werk.
Geen speciale aanpassingen
In het begin was ik bang voor sociale contacten en om uit te leggen wat er met me aan de hand was. Ik speelde echter open kaart en na enkele dagen verliep het contact met mijn collega's vlot. Gelukkig gaf mijn werkgever me ook de tijd om alles rustig te leren zonder te veel stress. Nu doe ik hetzelfde werk als ieder ander zonder speciale aanpassingen.
Ondertussen ben ik genezen en neem ik geen medicatie meer. Wat een geluk dat ik toen geen afscheid nam van het leven. Ik geniet volop van het leven en besef dat ik maar één keer leef. Bovendien weet ik dat het tijdverlies is om 'doodlopende straatjes in te slaan in mijn denken'. Mijn boodschap aan iedereen: er is nog een mooi leven na psychose en depressie. Mooier dan je kan dromen. Kom je ooit in die situatie terecht, geef dan niet op en zoek hulp."