Dyslexie op arbeidsmarkt
De informatie in dit artikel is mogelijk verouderd.
America is a 'pacemaker', zei Bush ooit in plaats van 'peacemaker'. Gezien de president van Amerika wel meer woorden verhaspelt, denken sommigen dat hij dyslectisch is. Als dat zo is, dan heeft Bush uitzonderlijk veel geluk. Dyslectici hebben het in de regel nl. heel wat moeilijker op de arbeidsmarkt.
Dyslectici hebben een stoornis in de hersenen waardoor ze gelijkaardige woorden verwarren, letters door elkaar husselen bij het schrijven en het verschil niet zien tussen op elkaar lijkende letters als 'b' en 'd'. Hoewel ze intelligent genoeg zijn, lezen ze traag en schrijven ze hopen fouten. Minstens 3% van de Belgen heeft een ernstige vorm van dyslexie en 5 à 10% een lichtere," zegt Ghesquiere, prof aan de KUL en voorzitter van de stichting Leerproblemen.
Op school is de situatie sterk verbeterd
Ghesquiere: "Vroeger hielden scholen geen rekening met dyslectici. Gevolg: de meesten stroomden door naar het beroepsonderwijs. Nu staan scholen -zeker universiteiten- uitzonderingsmaatregelen toe. Bijvoorbeeld: een betere spreiding van examens, meer invultijd, mondelinge examens in plaats van schriftelijke, voorlezen van de examenvragen,… Hierdoor slagen steeds meer dyslectici in het voortgezet onderwijs. Zeer frustrerend dat het beroepsveld zélf nog steeds geen begrip toont!"
Onbegrip wreekt zich vooral in overheidssector.
Ghesquiere: "De verklaring is eenvoudig. In de overheidssector hangt de benoeming en bevordering af van schriftelijke examens, terwijl dat in de privé minder het geval is. Schriftelijke examens zijn een enorm struikelblok voor dyslectici. Zo ook voor een vrouw op het Ministerie van Financiën, die keer op keer zakte voor haar bevorderingsexamen. Ze kampte met tijdsgebrek en bovendien werden haar spelling en schrijfstijl gequoteerd. Oneerlijk, want haar job deed ze wél perfect ondanks haar dyslexie. Ze schreef bijvoorbeeld foutloze brieven dankzij de spellingcontrole en de kopieer- en plakfunctie op haar computer. Voor het examen mocht ze -onbegrijpelijk genoeg- geen computer gebruiken. Een computer is voor haar een hulpmiddel zoals een bril. Als je een bril draagt, moet je die toch ook niet afzetten?"
Uitzonderingen niet toegelaten
Ghesquiere: "In '93 stapten we naar de Raad van State met de vraag of ze een uitzondering konden maken voor haar. Pas in '99 deed de Raad van State een uitspraak: 'een uitzondering toestaan kan niet omdat dit in strijd is met het gelijkheidsbeginsel'. Hiermee zitten we in een impasse. Sommigen -zoals het kabinet van Van den Bossche- tonen begrip voor de situatie, maar het is moeilijk voor hen om tegen de Raad van State in te gaan. Kijk, eigenlijk komt het hier op neer: uitzonderingen worden normaal slechts toegestaan aan personen die door het Vlaams Fonds erkend worden als gehandicapt. Dyslectici worden niet erkend en het Vlaams Fonds is dat ook niet van plan omdat het vreest dat het dan ook financieel zal moeten tussenkomen. Dat is nochtans fout. Wij vragen enkel morele erkenning via uitzonderingsmaatregelen, zoals het toelaten van een computer als hulpmiddel of het niet aanrekenen van spelfouten. Meer niet. Onze enige hoop is nu gevestigd op Europa, dat bezig is met richtlijnen rond non-discriminatie. Voorlopig raad ik dyslectici toch aan om in de privésector werk te zoeken."
Mijn baas weet beter niet dat ik dyslexie heb
Ghesquiere: "Dat
hoor je vaak. De stichting Leerproblemen slaagt er zelfs niet in om een drukkingsgroep
te creëren omdat dyslectici
-uitgezonderd enkele bekende Vlamingen- hun handicap niet willen bekendmaken.
Eens ze erin slagen om een job te vinden, zijn ze erg handig in het verbergen
van hun handicap. Een hooggeplaatst man verklapte me ooit: "Ik heb gewoon
een schitterende secretaresse!"
Meer informatie? Richt je tot de stichting Leerproblemen Vlaanderen vzw, Vesaliusstraat
2, 3000 Leuven. Tel.: 016-32.62.34
dyslexie.pagina.nl
: links naar allerlei dyslexie-sites
