Wonen en werken in het buitenland: Nederland
De informatie in dit artikel is mogelijk verouderd.
Grenzeloze liefde. Dat is het verhaal van Kristien (31 - Belg) en Steven (34 - Nederlander). Na anderhalf jaar sporen, overvolle weekendtassen en eenzame weekavonden gaf Kristien flat en job op en trok ze bij Steven in. Sinds twee weken geeft ze er les. Wonen en werken in Nederland. Een eerste indruk.
"Een vriendin uit Leuven die een half jaar in Nijmegen studeerde, vroeg er ooit: "Kan u vijf gulden wisselen?" De Nederlandse vrouw antwoordde in het Engels: "The toilets are over there". Om maar te zeggen dat dezelfde taal spreken niet noodzakelijk garant staat voor een goede verstaanbaarheid," vertelt Kristien. "En dat heb ik ook aan den lijve ondervonden. Toen ik hier pas was ging het regelen van praktische zaken meer dan eens gepaard met de nodige Babylonische spraakverwarring. Een typisch gesprek:
- Dag mevrouw, ik kom voor een bankkaart.
Prima hoor vult u dit maar even in.
- Maar dit is een formulier voor een creditcard, mevrouw.
Dat wou u toch, niet? (stijgende intonatie)
- Nee ik wil een kaart voor mijn lopende rekening.
Wat voor rekening? O, een girorekening bedoelt u!
- Euh... ja dat denk ik wel.
Maar dan wil u geen bankkaart, maar een giropasje om te chippen.
- Chippen, ik dacht dat het pinnen was?
Pinnen en chippen, dat kan allemaal. Wilt u er ook een kaart bij?
- Die heb ik nu toch al, dit pasje zei u ...
Creditkaart bedoel ik.
- ...
Ook tijdens het lesgeven -Nederlands en Engels- is het taalverschil, en vooral mijn Vlaams accent vaak een bron van jolijt. Maar op een plezierige manier. En daar speel ik mee. Ik vertel ook Belgen-Hollander moppen in de les. Heb zelfs een boekje gekocht "Alles over Holland." Met als gevolg dat ik meer over pindakaas weet dan de leerlingen zelf.
Kop dicht
Heel genuanceerd kan ik op dit moment nog niet zijn, ik werk hier nog maar twee weken, maar tot nu toe is het enorm zwaar, heel confronterend. Ik geef les aan de derde- en vierdejaars in twee verschillende humaniorascholen, eentje in Eindhoven en eentje in Weert. In Weert geef ik Engels en daar is de sfeer heel gemoedelijk, voorbeeldige leerlingen, rustig. Eindhoven daarentegen is een sjiek lyceum waar voornamelijk kinderen van hooggeplaatste lui school lopen. Terwijl ik daar lesgeef zitten de leerlingen voortdurend te praten. Hier noemen ze dat mondig. Ik noem dat gewoon onbeleefd. Ze lopen door de klas terwijl je lesgeeft, denken luidop, luisteren niet.
Het probleem is dat ik er streng en consequent moet zijn, maar tegelijkertijd ook een band met de leerlingen moet opbouwen. Ik moet er de helft van de tijd politieagent spelen en word gedwongen op een heel andere manier met de leerlingen om te gaan. Zo werkt men in Nederland met Z-uren: zelfstandig werken heet dat. Dan mogen de leerlingen zelf kiezen waar ze studeren: de mediatheek, de bib… Wel, ik heb de moeilijke leerlingen verplicht bij me in de klas te blijven. Alles heel streng opgevolgd. Praten ze, dan krijgen ze te horen "Kop dicht" Ja, ook je taalgebruik past zich snel aan. Al denk ik op zulke momenten wel: hoor mij hier bezig.
Rot beroep
De docenten zijn wel heel vriendelijk, heel ondersteunend. Alleen zijn zij van mening dat je als leerkracht het respect van je leerlingen moet verdienen. Ik vind dat niet. Ok, je kan het verliezen, maar er moet toch een basis van respect aanwezig zijn. En die is er niet. De leerlingen vinden lesgeven het rotste beroep dat je kan kiezen. Met als ultieme bewijs: zie eens hoe ellendig wij doen.
Misschien liggen mijn normen wel te hoog. Ik verwacht gedurende lange periodes stilte. Wil lesgeven tot de bel rinkelt. Hier is het al fantastisch als ze 5 minuten voor de bel gaat nog allemaal op hun stoel zitten. Normaler is dat iedereen door elkaar loopt, met sponsen naar het bord smijt…
Maar ik heb hoop. Vandaag heb ik een goede dag gehad. Ik begin te wennen. Kom niet meer emotioneel overhoop thuis. En de reden waarom ik hier zit is ook wat me sterk houdt: mijn vriend staat open voor al mijn verhalen. Kiest ook onvoorwaardelijk mijn kant. Is bereid om te luisteren. En dat is toch heel belangrijk."
Legende:
- kaart= creditkaart
- pasje= bankcontactkaart
- pinnen= geld uit de muur halen
- chippen= proton
