Wonen en werken in het buitenland: Tenerife
De informatie in dit artikel is mogelijk verouderd.
Marc (54 jaar) bouwde vroeger veranda's. "In al die tijd ben ik meer natgeregend dan droog gebleven. Vijf jaar geleden was ik het druilerige weer zo beu dat ik besloot weg te trekken. Ik koos voor Tenerife omdat mijn zus er een vakantiedomein uitbaat." Welkom op het 'eiland van de eeuwige lente', waar Bob de Bouwer een instant depressie zou krijgen…
"Momenteel ben ik werfleider bij een bouwbedrijf. Mijn vrouw werkt in het restaurant van Westhaven Bay, het vakantiedomein van mijn zus. We wonen ook op dat domein. In een zuiders appartement, dat ik zelf heb gebouwd. Mijn zoon kon niet aarden en is na 15 maanden teruggekeerd naar België. Hij was eenzaam. Logisch, er zijn in ons dorp weinig jongeren. Je hebt wel toeristen, maar die gaan weer naar huis. Bovendien zijn de uitgaansmogelijkheden schaars. Een handvol disco's en dat is het zowat.
Touwtje aan zon
Het klimaat heeft me niet teleurgesteld. Als ik aan het bouwen ben, word ik zelden nat (lacht). Het regent ongeveer 3 dagen per jaar. De gemiddelde temperatuur is 27°C en in de winter zakt het kwik niet onder de 15°C. Wat ook opvalt, is dat het 's avonds pijlsnel donker wordt. Het lijkt alsof de zon aan een touwtje hangt en iemand eraan trekt. Verder is het eiland ook mooi: bergachtig, vulkanisch en bezaaid met bloemen. Jammer dat de meeste vakantiegangers op het strand blijven. Een auto huren en rondrijden, is nochtans een fluitje van een cent. Er is maar één autostrade die rondom het eiland loopt. Verdwalen kan niet.
Het cliché gaat nog altijd op: 70% van de toeristen zijn Vlamingen. Maar, het eiland is ook een toevluchtsoord voor landgenoten die iets op hun kerfstok hebben of met schulden zitten. Een kennis van me was in een proces verwikkeld en is 5 jaar ondergedoken in Tenerife. Zijn familie ontmoette hij af en toe in Rijsel. Hij mocht niet meer op Belgisch grondgebied. Uiteindelijk heeft hij het proces gewonnen. De Spaanse overheid treedt de laatste jaren wel strenger op. Het gebeurt dat de rijkswacht mensen verplicht om naar België terug te keren.
Foute dakpannen
In het begin had ik het moeilijk met de mentaliteit van de lokale bevolking: ze zijn te snel tevreden. Als er iets misloopt, proberen ze het gewoon nog eens opnieuw. En is er vandaag geen tijd meer voor, dan doen ze het morgen. Bijvoorbeeld: een collega kreeg te horen dat ze kanker had. Ze mocht pas na 4 maanden terugkomen voor een gedetailleerd onderzoek. M'n zus, die vloeiend Spaans spreekt, heeft de dokter kunnen overtuigen om de afspraak te vervroegen. Na het onderzoek, bleek dat een operatie nodig was. In het ziekenhuis werd alles in gereedheid gebracht: mijn collega kreeg verdovende medicatie en lag te wachten in bed. Uiteindelijk kwam er een verpleegster die zei: "Je mag naar huis, de dokter komt niet vandaag." Ze is dan, slaapdronken, naar huis gegaan. Nu stelt ze het gelukkig goed.
Toen ik medewerkers zocht om appartementen te bouwen, was ik ervan overtuigd dat ik hen zou veranderen. Ik zou hen leren hoe het allemaal moet. Wel, dat was een utopie. Een toilet dat doorspoelt met warm water, kamers die 20 cm kleiner zijn dan op het plan, een dak met de verkeerde dakpannen,… Het zijn dagelijkse taferelen. Mijn werknemers laten het niet aan hun hart komen: ze breken de boel al fluitend af en beginnen opnieuw. Desnoods 3 keer na elkaar. Ik heb ermee leren leven en heb me zélf aangepast. Ik ben nu veel onbezorgder dan vroeger. De milieu-activisten zijn wel hetzelfde als in België (lacht). Onlangs hebben de eilandbewoners een concerthal aan zee gebouwd. Het dak, dat volledig in aluminium is, zou de vogels verjagen. Daarom eisen de activisten dat het dak vervangen wordt. Gezien het enthousiasme waarmee de Spaanse inwoners gebouwen afbreken, hou ik mijn hart vast."
Barbara Peirs
Het vakantiedomein waar Marc woont: http://www.westhavenbay.com
