Altijd kermis
De informatie in dit artikel is mogelijk verouderd.
Amanda en Patrick hebben een apart beroep: ze werken al heel hun leven op de kermis. Amanda is kassierster bij de Booster Maxxx en Patrick baat een frietkraam uit dat al 100 jaar in de familie zit. We interviewden hen op de Zuidfoor, met beatmuziek op de achtergrond en de zoete geur van smoutebollen in onze neus.
Een majestueus reuzenrad, een achtbaan tussen de kruinen van de bomen, een ontwapenend ouderwets spiegelpaleis, een molen met echte pony’s die droevig kijken… Het aanbod op de Brusselse Zuidfoor is groot. Vastberaden stappen we naar één van de spectaculairste attracties, en vragen aan het meisje aan de kassa of we haar mogen interviewen over haar job. Ze antwoordt ja. Na een moment van lichte paniek -de opstap naar de cabine is wel erg hoog- zitten we veilig naast haar.
In een kastje
Amanda (20) blijkt afkomstig uit Nederland en het is pas haar tweede dag in Brussel. Ze vertelt: “Tijdens de winter werk ik voor mijn ouders. Ze hebben een kraam met smoutebollen en suikerspinnen. De rest van het jaar ben ik kassierster in de attractie van mijn oom: de Booster Maxxx. Ik houd van mijn werk. Op de kermis staan is mijn leven. Ik ben erin geboren. Mijn caravan reist overal met me mee, en heimwee ken ik niet. Het leukste vind ik de kermissfeer en het feit dat ik op veel verschillende plaatsen kom waar ik nieuwe plekjes en restaurants ontdek. Hier in Brussel moet ik wel nog mijn weg zoeken: ik ken nog niemand op deze kermis en het lijkt me hier een ietwat gevaarlijke buurt. Wat ik minder leuk vind aan m’n job? Dat ik bijna altijd aan het werk ben: 7 dagen op 7, van 14 u tot 1 à 2 u ‘s nachts. Dat vind ik soms lastig: ik zit in een kastje, terwijl het buiten mooi weer is en iedereen zich amuseert."
Naast de kassa merken we enkele goudkleurige trofees op. Amanda ziet ons kijken en legt uit: “De Booster Maxxx heeft al een paar keer de prijs voor leukste kermisattractie gewonnen. Grote Nederlandse kermissen organiseren jaarlijks zo’n wedstrijd. Nu wil je zeker weten of ik er zelf ook graag op de Booster zit? <lacht> Eerlijk gezegd niet want ik word er telkens weer misselijk van. Wellicht zegt dit vooral veel over mij want in vergelijking met andere spectaculaire attracties valt de onze nog mee. Hij maakt één grote draai op 75 m hoogte; dat is minder verraderlijk dan veel kleine bewegingen. Laat ik het zo zeggen: wij hebben minder vaak brakende passagiers dan onze buren.”
Te veel adrenaline
Als we op zoek gaan naar een tweede getuige, merken we dat de kermis een gesloten gemeenschap is. Alle foorkramers die we aanspreken, weigeren vriendelijk, maar beslist. Eén van hen geeft wel een tip: “Ga eens langs bij het friet- en smoutebollenkraam De Corte. De ‘patron’ is onze woordvoerder. Hij kan het beter uitleggen dan wij.” Na een wandeling -het kraam ligt helemaal aan de andere kant- hebben we prijs. Baas Patrick leidt ons naar achter waar zijn moderne caravan staat en waar we mogen plaatsnemen aan een tafeltje.
Patrick (53) is de vijfde generatie van een kermisgeslacht. Hij vertelt: “Op mijn 25ste nam ik de zaak van mijn ouders over, en nu werken mijn kinderen ook bij mij. We doen ons werk met hart en ziel, en staan op kermissen en kerstmarkten in heel België. België is niet groot, maar toch merken we regionale verschillen: in Brussel bijvoorbeeld verkopen we veel meer pikante sauzen (pili pili, samurai…) omdat we meer allochtone klanten hebben. En op Vlaamse kermissen krijgen we geen churros verkocht terwijl daar in Wallonië wel veel vraag naar is. Wat ik het lastigst vind in m’n stiel, is dat ik afhankelijk ben van anderen. Op kleine kermissen ben je nooit zeker van je plek. Beslist de gemeente om op je plaats een boom, fontein of bank te plaatsen, dan ben je ze kwijt. Of soms wordt een kermis gewoon een jaar afgeschaft omdat er wegenwerken zijn. Dit betekent: geld verliezen.”
En wat is het leukste aspect? Patrick: “De collegialiteit. Na al die jaren, ken ik op de Zuidfoor 90% van alle foorkramers. Heel wat van hen zijn goede vrienden. Als we ’s nachts rond 2u30 klaar zijn, zitten we samen bij een van de woonwagens om na te praten en enkele pintjes te drinken. Dat is ontspannend. Direct na het werk in bed kruipen is onmogelijk omdat ik dan nog te veel adrenaline heb. Als het laat wordt, blijf ik in mijn caravan slapen, maar ik heb ook een huis in Brussel. Daar ga ik naartoe als ik eens deftig wil bijslapen zonder al te veel lawaai.”
Barbara Peirs
Lees meer over Amanda en Patrick in onze nieuwe rubriek 'werk en loon'.
De Zuidfoor loopt tot 22 augustus en staat in de buurt van het Zuidstation, tussen de Hallepoort en de Anderlechtse poort.
De Booster Maxxx in actie: youtube.com
Meer info over het frietkraam De Corte: www.patrick-decorte.be
