Telewerk: rechten en plichten
De informatie in dit artikel is mogelijk verouderd.
In
de vijftien landen van de Europese Unie werken de vakbonden en de werkgevers aan
afspraken over telewerk. Het uitgangspunt is dat telewerkers dezelfde rechten
en plichten hebben als andere werknemers.
Telewerk is lange tijd een hype geweest. Nu is deze nieuwe vorm van huisarbeid toch aan het doorbreken. Ook in België. Uit een peiling in opdracht van Alcatel, eind 2001, bleek dat tien procent van de werkende bevolking al op een of andere manier via het internet aan de slag is. Ruim 80 procent van de niet-telewerkers zou graag een deel van de tijd telewerken.
Het gaat dus niet meer over een randfenomeen. België heeft al sinds 1996 een telewerkwet; die regelt evenwel niet alle aspecten. Onder impuls van de Europese Commissie hebben ook de Europese vakbonden en werkgevers een overeenkomst afgesloten over het telewerk.
Enkele krachtlijnen uit het Europese akkoord:
- Tenzij anders voorzien in het oorspronkelijke arbeidscontract, is telewerken een kwestie van vrijwilligheid. De werknemer kan er niet toe verplicht worden. De baas, van zijn kant, is niet verplicht ja te antwoorden wanneer een medewerker een aanvraag doet om te telewerken.
- De vrijwillig gemaakte keuze voor telewerken is omkeerbaar. Als hij dat vraagt, mag de bediende opnieuw op kantoor komen werken. De baas kan de telewerker terug naar kantoor roepen.
- Het overschakelen op telewerk verandert niets aan het statuut van
de werknemer. Hij behoudt zijn rechten, met inbegrip van -bij voorbeeld- opleiding.
- In principe betaalt de werkgever de computer en de software. Als het telewerken vaak en systematisch gebeurt, betaalt hij ook de verbindingskosten. De telewerker, van zijn kant, verbindt zich ertoe de bedrijfsgegevens niet te laten uitlekken.
Primeur
De telewerkovereenkomst vormt een primeur. Voor het eerst hebben de Europese sociale partners een regelgevend kader tot stand gebracht terwijl de EU-instanties vanop de zijlijn toekeken.
De bonden en de patroons hebben zichzelf drie jaar de tijd gegeven om in elk van de vijftien landen de algemene principes in concrete maatregelen te vertalen.
De klassieke piste -eerst een Europese richtlijn, daarna de omzetting in de nationale wetgevingen- zou langer geduurd hebben.
http://212.113.74.111/nl/survey/512.asp
http://europa.eu.int/comm/employment_social/news...
