Crisis. Wat nu?
De informatie in dit artikel is mogelijk verouderd.
In de economische pagina’s van de kranten en het financieel-economische nieuws op radio en tv overheersen de berichten over ontslagen, faillissementen en ander ontij. Een houding die getuigt van kortetermijndenken en paniekvoetbal, aldus recruitment coördinator Martin. "Denk eerst aan mensen aannemen in plaats van ontslaan."
Economen fluisteren het ons al langer in: anticyclisch handelen is belangrijk om te overleven in een conjuncturele crisis. Dit betekent concreet dat als het goed gaat, bedrijven en organisaties zich moeten voorbereiden op de laagconjunctuur. In plaats van alleen maar in groei te investeren, moet de focus ook liggen op verbetering en modernisering, en op het breed inzetbaar maken van de medewerkers. Gaat het slecht, dan moet er naast bezuinigd ook vernieuwd worden.
Paniekvoetbal
Als we de berichten in de media mogen geloven, lijkt anticyclisch handelen nog niet echt doorgedrongen tot de bedrijfswereld. Tot spijt van Martin, recruitment coördinator bij Arcadis Belgium: "In tijden van crisis blijkt hoe beperkt het innovatieve vermogen van heel wat bedrijven is. Reorganisatie, afvloeiingen, economische werkloosheid, collectief ontslag, dat is het arsenaal aan oplossingen waar bedrijfsleiders uit putten. Terwijl er van de overheid een langetermijnvisie wordt verwacht op het vlak van economie en werkgelegenheid, vervalt het bedrijfsleven tijdens een periode van laagconjunctuur te vaak in kortetermijndenken en paniekvoetbal."
Een houding die grotendeels voortvloeit uit het feit dat heel wat bedrijven personeel beschouwen als een kost, en niet als een investering. Martin: "Zodra de cijfers tegenvallen, is de eerste reflex: snijden in de kosten. En loon vertegenwoordigt in België een fors deel van de uitgaven. Alles wat je aan die kant minder uitgeeft, hou je aan de andere kant over, lijkt de redenering. Gevolg: die bedrijven worden geconfronteerd met verlies van kennis en competenties. Zaken die ze op een gegeven moment absoluut weer nodig zullen hebben om competitief te zijn. Want totnogtoe is geen enkele recessie van definitieve aard gebleken."
Aantal alternatieven
Om in crisistijden te anticiperen op de toekomstige krapte op de arbeidsmarkt suggereert Martin een aantal alternatieven.
- Kostenbeheer: "Het is onvoorstelbaar om te zien hoe slordig sommige bedrijven omgaan met onkostennota’s, representatiekosten, uitgaven aan externe partners, adhocbeslissingen op marketinggebied, het wagenpark, huur van behuizing en werkmiddelen. ‘Kostenbeheer’ zou in bepaalde gevallen al kunnen zorgen voor het behoud van een of meerdere arbeidsplaatsen."
- Duobanen: "In plaats van een baan te 'schrappen' kun je de bereidheid van het personeel peilen om die baan te delen. Zorg wel dat dit organisatorisch en inhoudelijk goed afgelijnd wordt. Doe je dit niet, dan creëer je een probleem in plaats van een oplossing. Daarnaast is het verstandig om te bevragen wie van je personeelsleden graag een of twee dagen per week minder wil gaan werken voor een bepaalde periode. Dat zorgt voor ruimte in je uitgaven terwijl je toch je werknemer aan je bindt."
- Jobrotatie: "Het management moet in staat zijn de capaciteiten van z’n werknemers behoorlijk in te schatten. Laat mensen die voor een afdeling werken waar minder opdrachten zijn aan de slag gaan bij afdelingen waar de werkdruk hoog blijft. Daarmee zorg je voor verlichting op de bewuste afdeling en voor tevredenheid bij de mensen die daar werken. Een bijkomend voordeel is dat je je personeel ruimer inzetbaar maakt. Noem het een investering…"
Moed
Tot slot stelt Martin dat elk management dat zichzelf respecteert met het personeel moet praten over de situatie waarin het bedrijf verkeert. "Je personeel genereert doorgaans de omzet van het bedrijf . Bovendien kan je je medewerkers zo betrekken bij het vinden van oplossingen. Want bij je werknemers schuilt heel wat onontgonnen creativiteit waar anderen -onder druk van de cijfers- mogelijk niet aan denken. Alleen vergt dit laatste moed. En op dat vlak hebben heel wat bedrijven nog een lange weg te gaan."
Elke Duprez
Geef je mening over dit artikel
