Mijn partner heet Wim
De informatie in dit artikel is mogelijk verouderd.
Maarten
werkt als ingenieur bij een bouwbedrijf. Het is al jaren zijn
droom om als expatriate naar het buitenland te trekken. Bovendien
juicht zijn partner Wim een internationale carrière toe.
Toch haken de bedrijven waar hij solliciteert na enkele succesvolle
gesprekken af. Reden: familiale situatie. Al staat dat nergens
op papier.
"Een grondige lezing van mijn cv maakt meteen duidelijk dat ik actief ben in de holebibeweging," aldus Maarten. "Maar ofwel worden cv's nauwelijks gelezen, ofwel, en dat is meer waarschijnlijk, heeft de HR-manager geen idee waar die verenigingen voor staan. Mijn ervaring is dat er over het algemeen heel gelaten wordt gereageerd op mijn homo zijn. Er op ingaan is kleur bekennen, en dat doen professionele interviewers zelden."
Homorelaties zijn vluchtig
De eerste gesprekken verlopen altijd gunstig. Blijkbaar heeft het HR-personeel er niet zo'n probleem mee, maar op het moment dat ik als geschikte kandidaat word doorverwezen naar de directie -die uiteraard het laatste woord heeft- mag ik het vergeten. Plots ziet men het niet meer zitten, want: homorelaties zijn vluchtig, homokoppels worden niet aanvaard, de andere man wil ook carrière maken… Kortom, clichés en onwetendheid. Uiteraard staat niets van dit alles op papier. Aan de telefoon wringen ze zich in verschrikkelijke bochten zoals "een moeilijke familiale situatie", "een onstabiele toekomst", "de directie is niet helemaal overtuigd"…
"Natuurlijk is het in bepaalde gebieden onmogelijk om als homokoppel te werken," vervolgt Wim, "daarover bestaat geen twijfel. In landen als Egypte en Iran is homoseksualiteit zelfs een misdaad. Juist daarom is het belangrijk dat het bedrijf samen met de kandidaat uitkijkt naar mogelijkheden en oplossingen. Alleen blijkt dat niet haalbaar te zijn. Elke vorm van dialoog wordt abrupt verbroken."
In de naam van de liefde
Onderzoek wijst uit dat aanpassingsproblemen van de expatpartner de belangrijkste oorzaak zijn van een mislukte missie in het buitenland. Maarten: "Inderdaad, heel wat partners volgen in de naam van de liefde maar zonder eigenlijke motivatie. Gevolg: de aanpassing vlot niet, de liefde bekoelt. Wij dachten dat twee gemotiveerde en enthousiaste partners -homoseksueel of niet- met open armen zouden worden ontvangen."
Bovendien zijn er ook voordelen om homokoppels naar het buitenland te sturen. "Homo's zijn flexibeler dan hetero's. Wij hebben geen kinderen, dus ook heel wat minder zorgen. Omdat we meer tijd en geld hebben zijn we veel wendbaarder: en dat is handig als je om dringende redenen naar een ander land moet verhuizen. En last but not least: we hebben geen vrouw… die niet mag werken, geen rechten heeft of simpelweg niet mag buiten komen.
Ik begrijp niet dat internationale bedrijven zich kunnen veroorloven homofoob te zijn. Dat druist in tegen al datgene waar ze voor staan: verschillende culturen, nationaliteiten, godsdiensten en opvattingen. En als ze niet homofoob zijn, wat houdt hen dan nog tegen? Dat weten ze zelf niet…"
It takes two to tango: artikel over expats en het belang van een gemotiveerde
partner
www.expatica.com/hr.asp?pad=234,345,&item_id=6711
