De mening van Martin: te oud?
De informatie in dit artikel is mogelijk verouderd.
Martin Overheul (53) is Senior Recruitment Consultant bij een studie- en adviesbureau. Hij deelt elke maand z'n kijk op de arbeidsmarkt. "Bij sollicitanten let ik op authenticiteit en eerlijkheid, net als bij muziek."
Hoewel het land kreunt onder een alarmerende werkloosheid (ruim 475.000 in België, waarvan een dikke 198.000 in Vlaanderen) stellen mijn collega’s en ik vrijwel dagelijks met lede ogen vast dat we heel wat vacatures niet ‘ingevuld’ krijgen. En daarin zijn we, als ik de berichten in de nationale pers mag geloven, klaarblijkelijk niet de enigen. Ondanks het feit dat het gezochte profiel een of meerdere keren ‘naar beneden’ is bijgesteld. Dat het salarispakket aantrekkelijker werd gemaakt. Dat je ‘jong en dynamisch’ ook kon lezen als ‘ouder en met meer inzicht’. Dat tien jaar ervaring er in de werkelijkheid wel eens vier of vijf mochten zijn en dat leeftijd in alle eerlijkheid géén rol speelde.
De discussie rond de oorzaak van het niet vinden van geschikte kandidaten is al vaker gevoerd. Het ligt aan de bedrijven, die veel te hoge eisen stellen. Door ons sociale vangnet dat volgens sommigen een hangmat is. Door de kloof tussen onderwijs en bedrijfsleven. Het is de schuld van cynische politici die zich louter bezighouden met het vullen van hun zakken. Of de bespottelijk lage salarissen die bedrijven wensen te betalen. En ga zo maar een week of drie door. Het ene argument nog grotesker dan het andere.
Het is nochtans wél een feit dat wij ons al jarenlang een bult zoeken naar mensen met relevante ervaring in HVAC, infrastructuurwerken, hoogspanning, piping, quality assurance, toxicologie, mechanica, productie of procescontrole. En dan heb ik het nog niet over de talloze ondernemingen waar bedrijfsleiders met de handen in het steeds dunner wordende haar zitten omdat ze nergens een beschikbare boekhouder, verpleegkundige, kok of tuinier vinden.
Toch is me in mijn zoektocht naar nieuwe werknemers ook iets positiefs opgevallen. Ik spreek de laatste tijd steeds meer sollicitanten van boven de vijftig. Mensen die zeggen niet de ‘luxe’ te hebben om op hun tweeënvijftigste met brugpensioen te gaan omdat ze in een klein bedrijfje werkten waar geen sprake was van welke vakbond dan ook. Mensen die er niet aan willen denken om nog tien, twaalf jaar op kosten van de gemeenschap te leven en links of rechts een paar zwarte euro’s mee te pikken.
Veelal gaat het om sollicitanten die een schat aan ervaring en kennis te bieden hebben, maar die helaas de ‘pech’ hebben dat ze in een maatschappij leven die blind achter loze begrippen holt als jong, snel, gedreven, dynamisch en resultaatgericht. Zodat ze dikwijls buiten de boot vallen omdat ze ‘te oud’, ‘te duur’ of te weinig ‘meegaand’ zouden zijn. Wat in wezen een dwaling van jewelste is. En een botte miskenning van hun professionele verdiensten.
Of dit andere rekruteerders ook is opgevallen? Geen flauw idee. Misschien moeten ze dat hier maar eens laten weten. Dan horen we het eens van een ander. Ik beleef in elk geval enorm veel genoegen aan die gesprekken. Niet omdat het leeftijdgenoten zijn. Dat is voor mij nooit een criterium geweest. Nee, omdat het gesprekspartners zijn die hun waardevolle ervaring nog enkele jaren ten voordele van de samenleving willen aanwenden. Omdat ze zichzelf nog lang niet uitgerangeerd voelen. Omdat ze nog zo graag willen.
Martin Overheul
Geef je mening over dit artikel
Martin blogde ook een maand voor VDAB. Lees zijn joblog.
