Vaarwel studententijd
Sandra: “Tijdens mijn eerste werkweek, dacht ik: dit is het einde van mijn leven. Elke dag vroeg opstaan, de trein nemen, werken, ‘s avonds drie schamele uurtjes voor mezelf, en dan gaan slapen. Ik voelde me een marionet.” Twee voormalige studentes doen hun verhaal en geven tips om de overgang naar het werkende bestaan te verzachten.
Volgens loopbaanexperts is de overgang van het studentenleven naar het werkende leven vaak zwaarder dan gedacht. Het is een gewenningsproces dat maanden kan duren.
Sandra (37) en Inge (32) knikken bevestigend. Ze herinneren zich nog levendig hoe moeilijk die overgang was. Sandra: “Ik beleefde vier fantastische studentenjaren en plots moest ik iedere dag gaan werken. Het leek alsof ik geen tijd meer had voor mezelf en voor mijn lief, en als ik aan mijn 20 dagen vakantie dacht, werd ik depressief. Was dat nu voortaan mijn leven? Ik voelde me een marionet die geleefd werd. Ik herinner me overigens nog altijd glashelder het einde van die eerste week. Het was vrijdagavond en mijn vriend en ik wilden lekker gaan eten om het weekend in te luiden. Aangezien ik wat moe was, gingen we even op bed liggen. Toen we wakker werden, wees de wekker 23 uur aan. Dat was verschrikkelijk. Ik had zo uitgekeken naar het weekend en nu versliep ik er een deel van!”
Inge vond de overgang naar werken vooral fysiek zwaar. Ze vertelt: “Ik was constant moe. Daar schrok ik echt van. Op het werk zelf hield ik me staande: ik was dan vol adrenaline en wou het goed doen, maar daarna kreeg ik mijn klop. Als ik thuiskwam, was ik kapot. Ik denk dat het te maken had met het feit dat ik in shifts werkte: de ene week van 8 tot 14 uur en de andere van 14 tot 20 uur. Bovendien was mijn werkplek moeilijk te bereiken. Als ik ’s morgens om 8 uur begon, moest ik om 6 uur de deur uit: eerst te voet en dan nog op de tram, metro en bus. Had ik de late, dan was ik pas om 22 uur thuis. Ik bleef lang op om toch nog iets van mijn avond te hebben, waardoor ik nog vermoeider werd dan ik al was.”
Geen paniek!
Intussen gaat alles goed met Sandra en Inge. Ze werken graag en verlangen niet meer naar hun studententijd. Welke raad hebben ze voor mensen die voor een eerste job staan?
Sandra:
- Weet dat je leven niet voorbij is. “Je wordt dat dagdagelijkse patroon van vroeg opstaan en de hele dag gaan werken, gewoon. Echt waar. Meer zelfs: de kans zit er in dat je die routine na een tijd fijn begint te vinden omdat ze structuur geeft. Bij mij is dit zo. Onlangs was ik enkele maanden buiten strijd door rugproblemen. Ik kon maar één ding denken: wanneer mag ik terug gaan werken? Ik werd bijna gek! Verder vind ik het nu ook niet meer erg dat ik minder vrije tijd heb dan toen ik studeerde. Doordat ik er minder heb, is hij waardevoller. Ik kijk nu echt uit naar het weekend en geniet er extra van.”
- Panikeer niet als je eerste job geen droomjob is. “Geloof me: dit is zelden het geval. De meeste mensen hebben net zoals ik verschillende banen voor ze ontdekken wat ze echt graag doen. Trouwens, ook al ligt je werk je niet: je leert hoe dan ook dingen bij die je voldoening schenken: samenwerken met collega’s, verantwoordelijkheid opnemen…”
Inge:
- Wacht af op je werk. “Het is perfect normaal dat niet alles direct losloopt. Zoveel dingen zijn nieuw. Je hebt tijd nodig om daaraan te wennen. Bij mij duurde het 6 maanden voor ik mijn ritme vond en mijn job graag begon te doen. In de periode daarvoor probeerde ik gewoon mijn hoofd boven water te houden. Denk dus niet direct dat je ander werk moet zoeken. Geef jezelf minstens een half jaar om te wennen en evalueer dan pas de situatie.”
- Hou je sociale leven op peil. “Je kan ’s avonds niet meer zo vaak uitgaan, dus moet je je vrienden op andere momenten proberen te zien. Ik ging bijvoorbeeld ’s middags lunchen met vrienden die in dezelfde stad werkten als ik. Ik herinner me dat we steun vonden bij elkaar: we zaten allemaal in hetzelfde schuitje en luchtten ons hart over onze lastige jobs.”
Sandra
- Studies: Germaanse talen
- Eerste job: administratief werk bij een farmaceutisch bedrijf
- Aanpassingstijd: 1 maand
- Gebleven: 8 maanden
- Evaluatie: ‘zo’n administratieve job was niks voor mij’
- Nu: gelukkig als journalist bij een internetredactie
Inge
- Studies: geschiedenis
- Eerste job: vragen van klanten beantwoorden bij de servicelijn van VDAB
- Aanpassingstijd: een half jaar
- Gebleven: 5 jaar
- Evaluatie: ‘ik deed mijn werk met hart en ziel, maar na een tijd had ik nood aan iets anders’
- Nu: doorgegroeid naar een andere job bij VDAB
Barbara Peirs
Geef je mening over dit artikel
