Babbelziek
De informatie in dit artikel is mogelijk verouderd.
Kandidaten voor topfuncties zijn doorgaans door de wol geverfd. En toch begaan ze fouten tijdens jobinterviews. Meest voorkomende blunder: ze vertellen te veel over zichzelf. Dit blijkt uit een studie van Korn/Ferry bij 212 rekruteerders. Ironisch genoeg trappen ook interviewers in deze valkuil: sommigen horen het liefst zichzelf praten.
"Sollicitanten voor jobs op hoger managementniveau zijn -op z'n zachtst gezegd- geraffineerd. Daarom is het zo opmerkelijk dat ze geregeld basisfouten maken tegen de interviewetiquette. Het zijn kleine vergissingen, maar ze kunnen het verschil maken tussen wel of geen carrièrestap." Aan het woord is Charles Tseng. Hij werkt voor het executive searchbureau Korn/Ferry. Dit bureau deed onlangs een wereldwijde bevraging bij 212 rekruteerders.
De sollicitant
Eerst en vooral werd gevraagd welke fouten sollicitanten voor topfuncties begaan tijdens jobinterviews. De topvier ziet er zo uit:
- Ze praten teveel over zichzelf. Dit zegt 36% van de ondervraagde rekruteerders.
- Ze hebben niet genoeg kennis van het bedrijf of de functie, aldus 22%.
- Ze hebben een te groot ego, zo meent 16%.
- Ze zijn te zelfverzekerd, vindt 9%.
Daarnaast gingen de onderzoekers na vanaf wanneer een topmanager als een 'te mijden' jobhopper wordt gezien. De meningen bleken te verschillen:
- In de VS, Europa, het Midden-Oosten en Afrika vinden de ondervraagde rekruteerders dat topmanagers hun job minstens 2 jaar moeten uitoefenen om geloofwaardig te zijn.
- Volgens de ondervraagden in Zuid-Amerika en Azië is 1 jaar al voldoende. Dit is wellicht toe te schrijven aan de snelle groei in die landen, vermoeden de onderzoekers.
De interviewer
Wie geregeld solliciteert (of het nu als topmanager is of niet), voelt zich wellicht verontwaardigd bij het lezen van deze resultaten. Zoals Anke (25 jaar). Ze licht toe: "Volgens mij verwijt de pot de ketel dat hij zwart ziet. Ook werkgevers praten soms te veel. Ik solliciteerde onlangs voor een journalistieke functie bij een vriendelijke ietwat nonchalante man. Wel, ik heb geen 3 woorden na elkaar kunnen zeggen. Hij was constant zelf aan het babbelen. Ik durfde hem niet onderbreken, dus knikte ik maar af en toe. Bizar! Ik kon mijn kansen achteraf totaal niet inschatten. Moest ik opgelucht zijn? Het gesprek was heel vlotjes verlopen… Of net ongerust aangezien ik mijn kandidatuur niet had kunnen verdedigen?"
Volgens cnnmoney.com zijn ook rekruteerders babbelziek tijdens jobinterviews. Ze hebben de neiging om te veel te praten over zichzelf en hun bedrijf. De gevolgen hiervan zijn rampzalig. Deze interviewers hebben na het gesprek geen idee wat voor iemand de kandidaat is. Ze herinneren zich alleen of hij goed kon luisteren. De kans is groot dat ze de passieve kandidaat zullen aanwerven die braaf knikte in plaats van de sollicitant die zelf het woord opeiste. Hoe verging het Anke uiteindelijk? Wel, ze werd aangeworven. Na het bewuste gesprek, volgde nog een gesprek met twee zwijgzame collega’s en een sollicitatieronde waarin ze teksten moest schrijven. Het zou dus te ver gaan om te besluiten dat ze haar aanwerving te danken had aan haar luisterend oor. Maar, het was wel een eerste stap.
Barbara Peirs
Babbelzieke sollicitant: http://www.kornferry.com/Library/Process.asp...
Babbelzieke rekruteerder: http://cnnmoney.printthis.clickability.com...
