De mening van Martin: wispelturig
De informatie in dit artikel is mogelijk verouderd.
Martin Overheul (53) is Senior Recruitment Consultant bij een studie- en adviesbureau. Hij deelt elke maand z'n kijk op de arbeidsmarkt. "Bij sollicitanten let ik op authenticiteit en eerlijkheid, net als bij muziek."
Soms heeft het zoeken naar de juiste kandidaat iets van een detectiveverhaal. Zoals bij de zoektocht naar een ‘dader’ krijgt de speurder een aantal elementen aangereikt waarmee hij het onderzoek kan openen: een al dan niet gedetailleerde profielschets, een ruime of beknopte functieomschrijving, informatie over de cultuur waarin de nieuwe werknemer terechtkomt en in het beste geval ook nog een aanwijzing in welk milieu de kandidaat gezocht kan worden.
Met die ingrediënten moet de rekruteerder vervolgens aan de slag. Websites uitpluizen, de database binnenstebuiten keren, vacatures plaatsen, vrienden en kennissen aanspreken, netwerken aanboren, collega’s en medewerkers bevragen, externe partners inschakelen, concurrenten checken, contacten met onderwijsinstellingen onderhouden, jobbeurzen frequenteren, speciale events bezoeken, online meetings bijwonen, head hunten. En dat allemaal om tot een long list te komen met kandidaten die in aanmerking komen voor de vacature.
Daarmee is de zoektocht nog maar halverwege want al die kandidaten moeten ‘gescreend’ worden. In eerste instantie uiteraard op basis van hun cv en daarna bij voorkeur telefonisch om een scherper beeld van ‘het potentieel van de kandidaat’ te verkrijgen. Want op basis van dat beeld wordt beslist of de persoon in kwestie wel of geen uitnodiging krijgt voor een kennismakingsgesprek.
Als al de interessante kandidaten ten slotte een eerste gesprek achter de rug hebben, stelt de speurneus een short list samen. Daarop pronken twee of drie gelukkigen die aan de opdrachtgever worden voorgesteld als witte merels, schapen met vijf poten, het neusje van de zalm of een ander zeldzaam dier.
In het gunstigste geval is de speurder dan zo’n vier tot zes weken bezig. Weken waarin zij of hij regelmatig maar ook weer niet te vaak contact heeft met de opdrachtgever zodat die perfect op de hoogte is van de stand van zaken. Waardoor de goede zielen meteen wéten dat de speurder ’s ochtends niet lekker in bed blijft liggen, maar een groot deel van zijn werkdag besteedt aan het oplossen van hun personeelsprobleem.
Het gelukkigst is de speurder als hij de opdrachtgever kan bezorgen wat die laatste al geruime tijd zoekt. Dan mag de champagne ontkurkt worden en is de wereld -en in uitbreiding de complete Melkweg- te klein voor zijn geluk. Een beetje zoals dat bij de detective het geval is als die een zaak afrondt. Of zoals bij de spits die de winnende goal scoort. Adrenaline! Zevende hemel!
Minder gelukkig is diezelfde speurder als het antwoord van de opdrachtgever op zich laat wachten, ondanks opvolgingstelefoontjes, -mails en beleefde smeekbedes. ‘We zijn ermee bezig,’ krijgt hij dan te horen. ‘Er zijn even wat andere prioriteiten.’ Of: ‘Onze CEO is enkele weken in het buitenland.’ En erger nog: ‘We zien nog enkele kandidaten van andere bureaus.’ Al zijn inspanningen vallen in het niet. Want die kandidaten blijven natuurlijk niet tot in eeuwigheid van dagen bij hun telefoon wachten op dat ene verlossende belletje.
En dan hangt de opdrachtgever na een quasistilte van vier maanden totaal onverwachts aan de telefoon met het dringende verzoek om kandidaat A nog eens te kunnen spreken. Liefst zo snel mogelijk. Waarop de speurder deemoedig moet melden dat kandidaat A intussen voor een andere aanbieding heeft gekozen. En de teleurgestelde opdrachtgever vol onbegrip voor zoveel amateurisme laat weten dat hij toch heel andere verwachtingen had van dit ‘gespecialiseerde’ werving- en selectiebureau…
Martin Overheul
Geef je mening over dit artikel
Martin blogde ook een maand voor VDAB. Lees zijn joblog.
