Zo jong en zo verward
De informatie in dit artikel is mogelijk verouderd.
Met een brok in de keel laat je je kind achter bij de onthaalmoeder. Terwijl het zich 5 minuten later enthousiast op allerhande speelgoed werpt, begeef jij je met tranende ogen richting werk. Of net andersom. Je kwijnt thuis weg met je baby terwijl je weemoedig naar het personeelsblad staart… Jonge moeders, hormonen en twijfels alom.
Je zou denken dat Linda Mason alles weet over opnieuw gaan werken na een bevalling. Samen met haar man richtte ze 'Bright Horizons' op, een nationaal netwerk van kinderopvangcentra. Vreemd genoeg bleek ze als jonge moeder zelf moeite te hebben met die overgang. Daarom schreef ze 'The Working Mother's Guide to Life', een boek over de uiteenlopende emoties waar je als ouder aan ten prooi valt en tips om die in goede banen te leiden. Een thematiek die ook leeft bij ons. Getuige daarvan het VDAB-discussieforum.
Hartzeer en tranen
Iedere ouder reageert anders op het weer werken gaan. Sommige moeders zijn heel blij dat ze de draad terug kunnen opnemen. Hun job neemt een belangrijke plaats in naast het 'ouder zijn'. Toch voelen ze zich daar vaak schuldig over. Een jonge moeder getuigt op het forum: "Hoewel ik ernaar uitkeek om me met heel wat enthousiasme op m'n job te gooien, ervaar ik ook heel wat tegenstrijdige gevoelens. Mijn dochter Emma 's morgens achterlaten bij de onthaalmoeder veroorzaakt keer op keer heel wat hartzeer en tranen. Maar eenmaal ik op het werk ben, ga ik er zo in op, dat ik plots na 3 uur besef dat ik geen moment aan haar gedacht heb, wat me dan weer een schuldgevoel bezorgt."
Andere moeders kijken er tegenop om terug aan de slag gaan. Uit de veilige cocon van het bevallingsverlof stappen en terugkeren naar de drukke werkwereld is moeilijk, zelfs al is het een bewuste keuze. Bovendien verhuizen veel koppels naar een ruimere woning als het gezin uitbreidt. Op zich geen probleem, maar daarmee beperk je wel je opties. Wat als het voltijds werken lelijk tegenvalt? Vaak is het verstandiger nog even klein te blijven wonen, maar financieel wat speling te hebben. Op die manier hou je al je mogelijkheden open.
Lastige hormonen
Het is met andere woorden best ok als je na verloop van tijd je mening herziet. En dat hoeft niet tijdens de eerste maanden te zijn. Een onthutste mama vertelt: "Het heeft me enorm aangegrepen dat mijn dochtertje van 4 me onlangs vroeg: "Wanneer kom jij me eigenlijk nog eens afhalen van school?" Ik had nooit gemerkt dat ze daar zo mee bezig was omdat ze altijd tevreden naar de onthaalmoeder en later ook naar school ging. Al wenend ben ik naar het werk gereden en onmiddellijk bij de baas langsgegaan met de vraag om deeltijds te mogen werken."
Verandering vraagt tijd. Gun jezelf die tijd ook. Wen opnieuw aan de urenlange vergaderingen, sla je lunch niet over, maak duidelijke afspraken met je partner over het oppikken van je kind. In het begin lijkt dit onbegonnen werk, maar eens er routine in komt wordt het al een heel stuk makkelijker. Praat jezelf ook moed in voor je aan je werkdag begint. Je hormonen mogen dan wel opspelen, op het werk toon je jezelf enthousiast en betrokken. Je hebt deze job nodig, dus toon dat je het aankan. En tot slot geeft een jonge moeder als raad: "Belaad jezelf niet met schuldgevoelens. Je weet nooit of je de goede beslissingen neemt in 't leven, dat weet je pas achteraf. Je kan niet meer of minder doen dan je best, en dat doe je… dus maak je geen zorgen en geniet van elkaar."
The Working Mother's Guide to Life door Linda Mason, gepubliceerd door Three Rivers Press.
http://forum.vdab.be/forum/viewThread...
