Dik discrimineren
De informatie in dit artikel is mogelijk verouderd.
KLM en Air France voeren vanaf 1 april een nieuwe regel in voor dikke mensen. Wie niet in een stoel past, moet een tweede ticket boeken. De grens voor de “Obesitaks” ligt bij 42 centimeter breedte. Het is duidelijk: dikkerds zitten in de weg. Waar homofobie en racisme anno 2010 politiek incorrect zijn, blijft de intolerantie tegenover zwaarlijvigen groeien.
Volgens KLM en Air France past een passagier niet in zijn stoel als de leuningen niet meer op en neer kunnen. Dan komen de veiligheid en het comfort van de reiziger en die van anderen in gevaar, stelt de luchtvaartmaatschappij. Daarom moet de passagier met overgewicht een extra stoel boeken.
Een bedenkelijke maatregel, vindt professor Caroline Braet, klinisch psycholoog aan de Universiteit Gent. Zij doet al jaren onderzoek naar obesitas. Prof Braet: “Er zijn wel meerdere services op vliegtuigen, dat is het punt niet. Zo mogen kinderen onder de twee jaar gratis vliegen en krijgen gehandicapten aangepaste stoelen. De vraag is: waarom moet de ene service betaald worden door de klant en de andere niet. Als je de klant laat betalen op basis van de kilo’s, wees dan consequent en tel ook de bagage mee. En pas die redenering toe bij elke passagier. Doe je dit niet, dan ruikt het inderdaad naar discriminatie.”
Bewezen
Discriminatie van zwaarlijvigen is al langer een feit. Het supermodel Tyra Banks ondervond dit enkele jaren geleden aan den lijve. Zij trok voor haar programma ‘The Tyra Banks Show’ een pak aan waardoor ze eruitzag alsof ze een slordige 175 kilo woog. Ze wilde wel eens weten hoe dat voelt. En hoe mensen op je reageren als je zo zwaar bent. Het resultaat schokte haar. Al na enkele seconden werd ze op straat uitgelachen en nagewezen.
Prof Braet is formeel: “Mensen met overgewicht worden gediscrimineerd. Ook bij sollicitaties bijvoorbeeld. Talloze studies hebben dat aangetoond. Dik wordt geassocieerd met dom, loom, lui, en een gebrek aan discipline.” En ben je met een voller lijf toch aan het werk geraakt, dan is de kans groot dat je loon en promotiekansen gehypothekeerd worden. Bij vrouwen nog meer dan bij mannen. Van de mannelijke topfunctionarissen zijn er zes op tien te dik. Bij de vrouwen is dat twee op tien.
Intolerantie
En de intolerantie tegen dikke mensen blijft maar groeien. De Britse pers spreekt zelfs over het nieuwe racisme. Prof Braet: “Dikke mensen hebben te kampen met vooroordelen. Het gangbare idee is: het is hun eigen schuld, ze moeten maar niet zoveel eten. En ja, ze eten te veel, maar dat doen heel wat mensen. Alleen zet zich dat niet bij iedereen om in vet. Bij sommigen vertaalt zich dat in hart- en vaatziekten. En dat vinden we dan wel erg.”
Probleem is dat onze Westerse maatschappij heel wat verborgen calorieën heeft. Prof Braet: “Wie aanleg heeft om dik te worden is daar de pineut van. En ben je eenmaal zwaarlijvig, dan kamp je met een chronische ziekte waar je moeilijk nog vanaf geraakt. Een caloriearm dieet haalt weinig uit. Ons lichaam heeft een ingenieus systeem om overtollige energie om te zetten in vet. Zo kunnen we hongersnoden overleven. Als je dieet, val je eerst wel af, maar je lichaam past zich aan. Eet je dan plots iets meer, dan wordt dat onmiddellijk omgezet in vet om de volgende ‘crisis’ aan te kunnen. Dat heeft dus geen enkele zin.”
Schuld
Definitief overschakelen op gezonde voeding met veel beweging heeft wel effect. Prof Braet: “Klopt, maar dat is echt een gedragsverandering, en dat moet je onder begeleiding doen. Het erge is dat heel wat dikke mensen elke dag hard werken aan hun gewicht. Ze hebben vaak een ijzeren discipline. Alleen zie je het niet meteen als iemand van 120kg zakt naar 105. Terwijl dat echt een prestatie is!”
Toch is het voor heel wat mensen geen prioriteit. Prof Braet: “Als je een alleenstaande moeder bent die het moeilijk heeft de touwtjes aan elkaar te knopen, dan is een slank lijf niet je grootste bezorgdheid. Ten eerste is varkensvlees nog altijd goedkoper dan kabeljauw. Ten tweede kruipt er veel energie in werken aan je lijn. Je moet er heel wat zelfdiscipline voor aan de dag leggen. En dat lukt in zulke omstandigheden begrijpelijkerwijze niet altijd. Ik pleit er dan ook voor dat deskundige begeleiding vaker terugbetaald wordt.”
Elke Duprez
Geef je mening over dit artikel
