De mening van Martin: grootouders
De informatie in dit artikel is mogelijk verouderd.
Martin Overheul (53) is Senior Recruitment Consultant bij een studie- en adviesbureau. Hij deelt elke maand z'n kijk op de arbeidsmarkt. "Bij sollicitanten let ik op authenticiteit en eerlijkheid, net als bij muziek."
Soms gaan mijn echtgenote en ik zodanig in ons werk op dat we de wereld rondom ons even uit het oog verliezen. Dat is niet altijd een eigen keuze, maar het is wel inherent aan onze job. We hebben namelijk allebei te maken met deadlines, veranderende prioriteiten, situaties die anders uitdraaien dan we dachten, en de vaak onvermijdelijke stress. Zij als boekhoudster, ik als recruitment consultant. Twee dienstverlenende functies met klanten die graag zien dat we hun dossier met voorrang behandelen. En dat kun je ze niet eens kwalijk nemen. Wat we, een uitzonderlijke vloek of zucht daargelaten, dan ook niet doen. Maar aan het einde van de werkweek stellen we geregeld vast dat er de voorbije week wel heel weinig 'leven' in ons sociaal leven zat. Om van 'sociaal' maar te zwijgen. En nemen we ons voor dat het in de toekomst toch anders moet. Om vervolgens gewoon op dezelfde voet voort te gaan.
Herkenbaar, zeg je? Dan zal het volgende dat misschien ook zijn. Ruim vier maanden geleden kregen we het mooiste nieuws dat je als ouder kan krijgen: onze dochter is in verwachting en de bevalling is uitgerekend voor de tweede helft van mei! Ons eerste kleinkind! We worden grootouders! Oma en opa! Sindsdien staat er een ferm uitroepteken achter alles wat met de nakende komst van onze kleinkind te maken heeft. En realiseren we ons dat opnieuw alles voor altijd zal veranderen.
Hoewel ik besef dat dergelijk nieuws alledaags is, voel ik voorlopig niet de minste aandrang om dit ook maar een seconde te relativeren. Want het is merkwaardig wat zo’n mededeling met je doet. Niet alleen op persoonlijk vlak, maar ook professioneel. Want al de beslissingen die we maar bleven uitstellen, zijn plotsklaps weer actueel. En worden opnieuw omstandig onder de loep genomen en tot op het bot gefileerd. Vanaf half mei hebben we tenslotte een heel grote prioriteit: ons kleinkind. En wenken er lange wandelingen in de dierentuin, het park, aan zee. Of avonden waarop oma en opa mogen babysitten.
Terwijl het in de buitenwereld andermaal gonst van economische onrust en er nog lang geen einde lijkt te zijn gekomen aan de sociale bloedbaden waarop maar geen doeltreffend antwoord wordt gevonden, zitten mijn vrouw en ik met onze gedachten bij afbouwen. De druk verminderen. Onze aandacht verleggen naar wat volgens de volksmond écht belangrijk is. Want zeg nu zelf, voor de eerste keer grootouders worden overkomt je maar één keer in je leven.
En toch.
Toch voel ik twijfel. Bij mijn echtgenote en bij mezelf. Want we doen ons werk graag. Dat moet ook wel, want anders waren we jaren geleden wel iets anders gaan doen. En anders hou je het soort werk dat wij doen niet vol, want op piekmomenten vereist het heel wat extra inspanning.
Waarmee we bij een belangrijk aspect van de zaak zijn beland. Piekmomenten. Daar zullen we ons tegen moeten wapenen als we al de plannen met onze kleindochter willen realiseren. Ach, zeggen sommige mensen in onze omgeving, dat wijst zichzelf wel uit. Zou het? Gaat dat echt vanzelf? Groei je daar zo gemakkelijk in? Is het zo eenvoudig om af te kicken?
Hoe doen jullie dat eigenlijk?
Martin Overheul
Geef je mening over dit artikel
Martin blogde ook een maand voor VDAB. Lees zijn joblog.
