Wonen en werken in het buitenland: Italië
De informatie in dit artikel is mogelijk verouderd.
Isabelle (43) en haar man Erik (44) trokken zes jaar geleden naar Italië, Isabelles zus achterna. Bedoeling: een oude hoeve restaureren en die inrichten als Bed and Breakfast. Intussen zijn ze een huis en thuis rijker. "We wonen niet voor niks in het land van 'la vita è bella'. Lekker eten, drinken en feesten horen erbij. Enkel Belgacom hebben we gemist."
"In het begin zochten we een hoeve door rechtstreeks contact op te nemen met de Italiaanse eigenaars. Leuk, maar niet meteen efficiënt. Hun eigendom bezichtigen betekende eveneens: de aanstaande buren bezoeken, het dorp verkennen en alle toeristische trekpleisters bezichtigen. Dan maar via Italiaanse makelaars. Die wezen ons steevast op een prachtig panorama… met een krot van huis, toonden ons een 19de eeuwse villa… met uitzicht op niets, boden ons een idyllische boerderij aan… met twee hoogspanningsmasten in de tuin. Uiteindelijk belandden we bij een Duitse makelaar. Via hem ontdekten we ons huidige boerderijcomplex in de regio Marche, ten Oosten van Umbrië.
Dakmensen
Deze streek wordt terecht het best bewaarde geheim van Italië genoemd. Ben je moe en oververhit na het beklimmen van een bergtop in het Sibillinigebergte? Dan duik je toch gewoon snel even de Adriatische Zee in. Uitrusten nadien kan op een van de prachtige historische "piazza's". Poggio Cupro, zo heet onze thuishaven, deelgemeente van Cupramontana, de hoofdstad van de witte Verdicchio-wijn. De dorpsgemeenschap reageerde erg enthousiast over onze hostalplannen. Het betekende immers weer wat leven in de brouwerij. Dat we de boerderij zelf opknapten, leverde ons veel respect op. Vooral het isoleren van het dak trok veel kijklustigen. Na 3 maanden dakwerken waren we dan ook tot in Cupramontana bekend als de "mensen van het dak".
Maar, het leven is meer dan verbouwen alleen. Dus namen we gretig deel aan de dorpsfestiviteiten. Van heinde en verre komt men naar het jaarlijkse straatfeest, de "Scampagnata". De "nonne" of omaatjes bereiden 3 dagen lang versgemaakte pasta en gnocchi. Reden genoeg voor een Italiaan om ettelijke kilometers te reizen. We keken onze ogen uit op dit spontane volksfeest waar jong en oud zich amuseert.
Grof geschut
Na anderhalf jaar verbouwen konden we dan eindelijk onze 3 gastenkamers verhuren. Tevreden en best trots op ons geleverde prestatie. De beruchte Italiaanse bureaucratie was al bij al reuze meegevallen. Alleen het aansluiten van een telefoonlijn deed ons even snakken naar Belgacom. Je kan al denken! Pas een half jaar na aanvraag, talrijke telefoontjes, faxen en bezoeken kwam er reactie: 4 vrachtwagens, 3 bulldozers, 5 bestelwagens en 2 auto's stopten in de straat. Verschillende ploegbazen, arbeiders en 2 ingenieurs voorzien van blitse zonnebrillen en gsm's stapten uit. Bleek nadien dat ook de watermaatschappij net dan onze voorhistorische waterleiding wilde vervangen en ook voor de gemeente leek het de ideale dag om het wegdek te herstellen.
Intussen wonen we hier 6 jaar. Op het straatfeest helpen we al een handje mee en tijdens het druivenfeest schenken we in het wijnkraampje van onze wijnboer Verdicchio uit. Onze Bed and Breakfast "La Girandola" (de windhaan) maakt nu deel uit van de vereniging "Cupramontana-Accoglie", die we samen met onze Italiaanse collega's oprichtten, en waarvan Erik voorzitter of "presidente" is, zoals dat hier zo mooi heet. Vrienden en familieleden komen ons regelmatig bezoeken, waardoor we nooit te lang Belgische chocolade, Belgisch bier en Nederlandstalige lectuur ontberen. Heel af en toe reizen we even naar België om dan duidelijk te beseffen dat Poggio Cupro nu onze thuishaven geworden is."
Elke Duprez
E-mail Isabelle en Erik: lagirandola@email.it
Website: http://www.lagirandola.be
