Troosttranen
De informatie in dit artikel is mogelijk verouderd.
Relatie verbroken of onenigheid op het werk? Laat je tranen de vrije loop en zorg dat iedereen het merkt. Huilen heeft namelijk alleen zin als je het in het bijzijn van anderen doet. In tegenstelling tot wat algemeen wordt aangenomen lucht wenen niet op, maar mobiliseert het hulp en troost.
Huilen is menselijk. Geen enkele andere diersoort doet het. En het is diep verankerd in het menselijke brein: pasgeboren kinderen die een groot deel van de hersenen missen kunnen vaak niet glimlachen, maar wel huilen.
Ad Vingerhoets, hoogleraar klinische gezondheidspsychologie aan de Katholieke Universiteit Brabant, doet er al jaren onderzoek naar. Zijn verklaring: "De mens komt -in vergelijking met de meeste diersoorten- behoorlijk hulpeloos ter wereld. Van baby tot peuter en kleuter: allemaal zijn ze volledig afhankelijk van hun omgeving. Het idee is dat we daarom een gedrag hebben ontwikkeld waarmee we op een efficiënte manier hulp, steun en troost kunnen vragen. Noem het primitieve taal."
Schreeuw om hulp
Intussen zijn we volwassen, hebben we een andere taal ontwikkeld en huilen we nog. "We huilen minder als we volwassen zijn. Maar het blijft in onze hardware zitten. Op bepaalde momenten zijn tranen heel nuttig om dingen die we zeggen kracht bij te zetten. Een verbaal verzoek om hulp heeft minder impact dan een huilbui." En om die impact, daar is het ons blijkbaar om te doen. Huilen is namelijk niet meer dan een schreeuw om hulp. Tot die conclusie komt ook psychologe Michelle Hendriks die net promoveerde op dit onderwerp.
Hendriks liet zestig vrouwelijke studenten naar een neutrale en een emotionele film kijken. Voor, tussen en na de films werd geïnformeerd naar de stemming van de studenten en werd hun pijnwaarneming gemeten. Ook werden tijdens het bekijken van de films zeven lichamelijke parameters nagegaan, onder andere hartslag, bloeddruk en ademhaling. Wat bleek? Huilen tijdens de film verbeterde de stemming niet. Wel vond Hendriks bewijs dat huilen gepaard gaat met lichamelijke reacties die het herstel van de fysiologische balans bevorderen. Vóór het huilen neemt de hartslag bijvoorbeeld toe, na de huilbui weer af. Blijkt echter dat huilen niet de oorzaak is van het fysiologische herstel is, maar eerder een uiting ervan.
Stil verdriet
In een volgende studie kregen deelnemers situatiebeschrijvingen te lezen met daarin een huilend of een niet-huilend personage. Of ze kregen foto's te zien met daarop een huilend persoon of iemand met een andere emotionele gezichtsuitdrukking. Vervolgens moesten de deelnemers aangeven hoe ze zouden reageren. Een huilend iemand blijkt op meer emotionele steun te mogen rekenen. De deelnemers gaven ook aan dat ze minder boos zouden worden op huilende mensen en minder vermijdingsgedrag zouden vertonen. Tranen zijn dus functioneel omdat ze onbewust hulp en emotionele steun oproepen bij anderen.
Maar wat dan met huilen in eenzaamheid? Micky getuigt: "Als ik ween, dan doe ik dat alleen. En dat lucht op. In de zin dat een soort spanning wegvalt. Je voelt je moe en leeg en dat doet goed. Het geeft je ruimte om over sommige dingen na te denken: of ze al het leed waard zijn en hoe je ze best aanpakt." Hendriks: "In het dagelijks leven lijkt het op te luchten, omdat je op zo'n moment al op een dieptepunt zit. Eigenlijk kan het gewoon niet slechter gaan, alleen maar beter."
Elke Duprez
http://www.nbmf.nl/dec2003/NTBM2003dechuilen.html
http://www.hersenletsel.net/overzicht/artikelen/huilen.htm
http://www.uvt.nl/univers/nieuws/0405/22/huilen.html
http://www2.intermediair.nl/artikel_print.jsp?id=81319
