De mening van Martin: niemand gezien
De informatie in dit artikel is mogelijk verouderd.
Martin Overheul (53) is Senior Recruitment Consultant bij een studie- en adviesbureau. Hij deelt elke maand z'n kijk op de arbeidsmarkt. "Bij sollicitanten let ik op authenticiteit en eerlijkheid, net als bij muziek."
Dinsdagmiddag, half twee. Over een half uur krijg ik een sollicitant dus ik neem er nog gauw even zijn motivatiebrief en cv bij. De kandidaat maakte een goede eerste indruk toen ik hem vorige week belde. Ad rem, maar zeker niet onbeleefd. Duidelijk en bondig geformuleerde antwoorden. Best een aangename stem. Behoorlijk enthousiast toen ik hem meldde dat ik hem graag wilde laten langskomen voor een oriënterend gesprek. Nee, ik hoefde de afspraak niet te bevestigen, hij had dag en tijdstip meteen in zijn agenda genoteerd en drie keer onderstreept. ‘U mag op mij rekenen,’ zei hij nog. Maar ik stuurde hem toch een mailtje om de afspraak te bevestigen. Handig, want dan had hij meteen mijn contactgegevens. Altijd gemakkelijk als er iets tussen zou komen.
Terwijl ik zijn cv bekijk, stel ik vast dat deze kandidaat er qua profiel ‘bovenop zit’. Genoeg relevante ervaring, een stevige technische opleiding, interessante cursussen gevolgd, woont in de juiste regio, een logische carrièreopbouw. Het feit dat hij ‘basketbal’ opgeeft als hobby maakt in mijn ogen –nou ja, in de ogen van de basketbalcoach die ik al twintig jaar ben– de cirkel helemaal rond.
Ik noteer nog een vraag die ik zeker niet mag vergeten, leg het dossier van de kandidaat klaar en beantwoord een telefoontje van een collega die informeert naar de sollicitant die ik straks zie. ‘Straks? Sorry, ik dacht dat je hem al had gezien. Laat je me zo snel mogelijk iets weten?’ vraagt ze. Ik beloof haar dat ze vóór het eind van de dag een uitgebreid rapport mag verwachten. ‘Fijn,’ zegt ze en haakt in. Ik begrijp haar opwinding want we zoeken al een hele tijd naar een nieuwe werknemer met zo’n technisch profiel. De medewerkers op haar afdeling snakken naar bijkomende hulp die liefst gisteren was begonnen. Iemand die zo snel mogelijk ‘operationeel’ kan zijn. Waardoor ik dadelijk wist dat ik niet moest komen aanzetten met iemand die nog te veel opleiding nodig had.
Twee uur. De receptioniste heeft me nog niet gewaarschuwd dat mijn bezoeker er is. Ach ja, het is niet altijd gemakkelijk om een parkeerplaatsje te vinden. Hoewel ik vind dat je op eender welke afspraak op tijd moet zijn, maak ik me niet druk om een paar minuutjes.
Twintig over twee. Over twintig minuten maak ik me dus wél druk. Dat kan namelijk betekenen dat de kandidaat te laat is vertrokken. Het getuigt volgens mij van een vooruitziende blik om rekening te houden met eventuele hinder onderweg. Zeker in dit land waarin files en ongevallen stilaan een onlosmakelijk deel vormen van het landschap. Maar ook dat is nog te vatten, een telefoontje helpt in dergelijke gevallen een flink eind.
Kwart voor drie. Niemand gezien. Of gehoord. Geen mail ontvangen om de afspraak af te zeggen. Niks. Dan zal ik zelf maar eens bellen. Antwoordapparaat netjes ingesproken en gevraagd of de kandidaat mij wil terugbellen.
Niks meer van gehoord, ondanks mailtjes en nog een telefoontje de volgende dag.
Als bedrijven niet reageren op sollicitaties wil ‘de politiek’ hen voortaan laten beboeten. Hoe zit dat dan met kandidaten die niet de moeite nemen om hun afspraak af te bellen?
Martin Overheul
Geef je mening over dit artikel
Martin blogde ook een maand voor VDAB. Lees zijn joblog.
