Wonen en werken in het buitenland: Salt lake city
De informatie in dit artikel is mogelijk verouderd.
Een langeafstandsrelatie, zo begon het tussen Heidi (24) en haar Amerikaanse vriend Daniel. Ontelbare e-mails en heel wat vliegvakanties later, besloten ze samen te gaan wonen. Heidi, net afgestudeerd als lerares geschiedenis, Engels en Latijn, pakte haar koffers en ruilde haar geliefde stad Antwerpen voor Salt Lake City.
"Simpel was het niet om hier een job te vinden. Twee dagen na m’n verhuis heb ik me aan de unief ingeschreven om m’n lesgeversvergunning te verkrijgen voor de staat Utah. Ik ben onmiddellijk beginnen solliciteren, maar kreeg vrijwel geen positieve reacties. Wat bleek? Het was eind augustus en het schooljaar begint hier half augustus: de meeste aanwervingen waren al gebeurd. Een beangstigend moment. Daniel studeerde op dat moment immers nog voltijds. Ik was met andere woorden de kostwinner.
Het probleem is dat in het grotendeels mormoonse Utah katholieke scholen niet zo sterk vertegenwoordigd zijn. En in de publieke scholen wilde ik absoluut niet lesgeven. Er is veel te weinig discipline en het hele systeem is gericht op de "middelmatige" leerling. Heel toevallig kwam ik in contact met the Madeleine Choir School. Toen ik belde bleek dat de lerares Latijn een half uur ervoor ontslag had genomen. Ik kon er meteen aan de slag. Er was één voorwaarde: ik moest ook Spaans geven. Een hele uitdaging. Ik had immers nog nooit Spaans gesproken!
Kleine wereld
De natuur is buitengewoon prachtig. Ik woon in de stad, maar na 15 minuten rijden bevind ik me in het midden van de bergen. We kamperen heel vaak. Al heb ik wel schrik van de beren die hier leven. Daniels ouders wonen op 4,5 uur rijden. Een normale afstand hier. Honderd kilometer meer of minder stelt niks voor -hoewel de prijs van de benzine ook de Amerikanen al eens tot nadenken zet. Je vraagt je wel eens af waarom je niet vaker de auto nam naar Parijs of Amsterdam.
Dat de wereld klein is, heb ik hier al meerdere keren ontdekt. Een prof van Daniel bleek een Vlaming te zijn, die op nog geen kwartier van bij me thuis woonde. Op de plaatselijke farmers’ market stond er een kraampje met Belgische wafels, frietjes en stoofvlees. De uitbater komt uit Brugge en zijn collega uit Brussel. Ik zie ze wel vaker. 't Is leuk om een babbel te slaan met landgenoten. Verder kom je een hoop andere expatriates tegen: er wonen veel Mexicanen en Grieken, en ik heb ook al enkele Fransmannen leren kennen.
Gat in de markt
Ondanks de vele culturen die hier vertegenwoordigd zijn, valt het me op hoe weinig de Amerikanen weten over wat er buiten de grenzen gebeurt. Het zijn ook mensen van extremen: of ze eten erg ongezond en kampen met serieus wat overgewicht, of het zijn gezondheidsfreaks die enkel organisch eten. Verder erger ik me ook wel eens aan het feit dat alles is afgestemd op de wagen. Fietspaden vind je hier niet. Als ik al eens met de fiets rij, dan doe ik dat op het voetpad. Kwestie van niet van de baan te worden gereden.
Anderzijds heb je hier ook wel ontzettend veel mogelijkheden. Zo kan ik -terwijl ik voltijds lesgeef- m'n licentiaatsdiploma Latijn halen aan de unief van Florida, zonder dat ik me ook in het Grieks moet verdiepen. De winkels zijn 24/7 geopend. Je vindt hier heel wat Belgische specialiteiten, en ik betaal nog geen twee frank per minuut om naar België te bellen. Hét gat in de markt zijn leuke kleren. Daar zoek ik me een pleuris naar. Niet te geloven dat H&M daar nog niet is achtergekomen."
Elke Duprez
E-mail Heidi: heididebaerdemaeker@hotmail.com
