Ziek zijn
De informatie in dit artikel is mogelijk verouderd.
November. De dagen korten. De temperatuur daalt. Doorweekte sokken en een kleffe jeans zijn dagelijkse kost. Tot op het bot verkleumd trotseer je een hele werkdag opvliegers en koude rillingen. 's Avonds ga je bekaf en koortsig slapen. Het verdict van de dokter: een week in bed. Doe je het of doe je het niet?
Nederlands onderzoek wijst uit dat 70% van de ziekmelders lichamelijk niks mankeert. De meeste werknemers die zich ziek melden, hebben last van hoge werkdruk, seksuele intimidatie en psychische aandoeningen. Een rondvraag op het VDAB-forum schetst dan weer een ander beeld. Bij de Vlaming moet er fysiek al een en ander scheef zitten, voor hij zich met een zuiver geweten in bed nestelt. Een conclusie die wordt bevestigd door de poll van de week. Bijna 30% vindt dat je, enkel als je niet meer op je benen kan staan, ziek genoeg bent om thuis te blijven. Els verwoordt de algemene teneur: "Als het kan, zal ik toch gaan werken. Enkel wanneer de dokter me verplicht in bed te blijven, zal ik dat ook daadwerkelijk doen."
Koorts en controle
Koorts blijkt volgens meer dan 50% een algemeen aanvaarde barometer. "Van zodra ik verhoogde temperatuur heb, blijf ik thuis. Zakt die, dan ga ik terug aan de slag. Zelfs al heb ik nog een ziektebriefje." Tim drijft het nog verder: "Ziek zijn valt nooit op het 'juiste' moment. Tijdens een waanzinnig drukke werkweek heb ik m'n huisdokter ooit overtuigd om me toch te laten werken. Tegen z'n principes in heeft hij me toen erg zware medicatie voorgeschreven. Als ik er nu aan terugdenk, niet helemaal verantwoord. Gelukkig was dat een eenmalig gebeuren."
Mieke relativeert: "Ziek zijn is overmacht. Als je ziek bent, ben je ziek en daarmee basta." Johan voegt daaraan toe. "Klopt, maar er zijn nuances. Ik begrijp dat werkgevers controle sturen. Wanneer je kiest voor een job, dan word je verwacht die met overtuiging uit te oefenen. Ik begrijp ook wel dat de werkdruk toeneemt en de maatschappij ons steeds sneller doet leven, met alle gevolgen van dien… Maar moet de werkgever hiervoor betalen?"
Pijn en pillen
Thuis blijven, het ligt al niet voor de hand als je occasioneel ziek bent. Maar wat met chronische pijnpatiënten? Blijkt dat zij -naast hun eigen schuldgevoel- ook nog eens te horen krijgen dat ze 'zich zo niet moeten aanstellen' en dat ze de sfeer verpesten. Ann: "Mijn chronische hoofdpijn creëert een gespannen relatie met collega's. Verzuim speelt daarbij een rol, maar dat blijkt niet het enige probleem. Vaak wordt getwijfeld of ik wel voldoende stressbestendig ben. Niet alleen m'n collega's stellen hierover vragen, ook de bedrijfsarts. Om zijn woorden te herhalen: "Ik zie het al. Je bent een "stressig" type. Laat je niet zo opjutten, stel je niet zo aan." Het resultaat is dat ik me niet meer ziek durf melden. Ik ga naar m'n werk mét hoofdpijn, zit 's avonds misselijk op de trein, kruip thuis in bed, slaap tot de wekker 's morgens afloopt, en vertrek weer naar het werk. Een vicieuze cirkel."
Ook Lina kampt met hoofdpijn: "Ik heb al jaren last van migraine. Heel vaak strompel ik de dag door op pijnstillers. Tegenwoordig blijf ik -als het echt niet meer kan- thuis. Een dag in bed zonder lawaai, geluid en licht. Op die manier lukt het me soms om een aanval die anders een dag of vier duurt, na één dag te stoppen. Ik doe mijn job graag, maar soms bedenk ik toch dat het niet de bedoeling kan zijn dat je omwille van je werk zo vaak afhankelijk bent van pijnstillers..."
Elke Duprez
http://forum.vdab.be/forum/viewThread.jsp?status=A&forum...
http://www.zibb.nl/humanresources/nieuwsbericht/asp/artnr/...
http://www.sd.be/site/website/be/nl/7000C/70200C/70200P...
