Testen is niet gratis werken
De informatie in dit artikel is mogelijk verouderd.
Als jobkandidaat moet je vaak een test of een praktische proef afleggen, kwestie van je kennis en bekwaamheid te bewijzen. Er zijn wel grenzen aan wat de werkgever kan vragen. Wat mag en wat mag niet?
Collectieve arbeidsovereenkomst nr. 38 van de Nationale Arbeidsraad over de werving en selectie van werknemers zegt het volgende:
- De kosten van examens en onderzoeken, verricht in het raam van een selectieprocedure, zijn voor rekening van de werkgever, indien hij daartoe de opdracht heeft gegeven.
- Indien de selectieprocedure een productieve praktische proef omvat, mag deze proef niet langer duren dan nodig om de bekwaamheid van de sollicitant te testen.
- De werkgever richt de selectie derwijze in dat de verplaatsingen van de sollicitanten zoveel mogelijk worden beperkt.
Allemaal duidelijk dus, en meestal verloopt dit testen zonder problemen. De "productieve praktische proef" betekent dat je gevraagd wordt de mouwen op te stropen en te tonen dat je de taak echt aankan.
Trop is te veel
Heel af en toe wordt van deze mogelijkheid misbruik gemaakt. Dat bewijst het geval van een vrouw die assistente hoopte te worden in een apotheek. Twee en een halve dag stond ze in de winkel om klanten te bedienen. En dan kreeg ze te horen dat ze niet geschikt was. De apotheker betaalde haar 180 euro; voor hem was de kous af.
De vrouw, die haar vorige baan had opgezegd, pikte dit niet. Volgens haar was na twee en een halve dag een ongeschreven arbeidsovereenkomst van onbepaalde duur tot stand gekomen.
Het Arbeidshof van Mons (arrest van 1 september 2008, A.R. nummer 20862) gaf haar gelijk. De vrouw had een diploma van apothekersassistente en kon relevante ervaring voorleggen; een "test" van 2,5 dagen was onredelijk. De apotheker moest een opzegvergoeding van 3 maanden loon betalen.
Hendrik Mertens
Nationale Arbeidsraad: www.nar.be
CAO nr. 38: www.nar.be/CAO/cao-38.pdf