De mening van Martin: evenwicht
De informatie in dit artikel is mogelijk verouderd.
Martin Overheul (52) is recruitment coördinator bij een studie- en adviesbureau. Hij deelt elke maand z'n kijk op de arbeidsmarkt. "Bij sollicitanten let ik op authenticiteit en eerlijkheid, net als bij muziek."
Tijdens het lezen van de blogpost ‘Respect’ van joblogger Tinne, viel het mij op dat er een verband was tussen gasten in een B&B en kandidaten voor een vacature. Het uitgangspunt is uiteraard volstrekt anders -bezoekers van een B&B zijn doorgaans ontspannen en uit op een zo aangenaam mogelijk verblijf, sollicitanten zijn uit op een job en dat gaat toch vaak gepaard met enige stress- maar in beide gevallen spelen begrippen als ‘normen en waarden’ en ‘respect’ een belangrijke rol.
De voorbije jaren heb ik honderden gesprekken gehad met kandidaten van uiteenlopende pluimage, gaande van tekenaars die hun middelbare school niet hebben afgemaakt tot en met bollebozen met drie of vier interplanetaire titels. En tussen die eindeloze karavaan van kandidaten zaten zowel schoolverlaters als 50-plussers, vrouwen als mannen, autochtonen als allochtonen, validen als andersvaliden, en hetero- als homoseksuelen. Kortom, een representatieve staalkaart van onze samenleving.
Zonder meteen allerlei vergaande conclusies te trekken, deze column is immers geen methodisch onderzoek maar een persoonlijke interpretatie van ervaringen, heb ik door de jaren heen toch een opmerkelijke verandering vastgesteld bij heel wat sollicitatiegesprekken. Een ontwikkeling die duidelijk raakvlakken heeft met een veranderende opvatting van ‘respect, normen en waarden’.
De tijd staat niet stil, en daar ben ik niet rouwig om. Alles evolueert, dus ook de houding tegenover algemeen aanvaarde gedragslijnen. En in bepaalde gevallen is dat goed. Daardoor is bijvoorbeeld de bevoogdende houding van de oude patroons ten opzichte van hun ondergeschikten veranderd in een veel gezondere relatie die gebaseerd is op samenwerking, wederzijds respect en het besef dat werkgevers en werknemers hetzelfde doel nastreven: de gezondheid van het bedrijf.
Maar in de jaren vóór de economische crisis, in volle ‘krapte’ op de arbeidsmarkt, had ik geregeld gesprekken met jonge kandidaten die het amper nodig vonden om wat informatie in te winnen over bedrijf en functie. Die, soms koud van de schoolbanken, tijdens het gesprek lieten uitschijnen dat ik eigenlijk vooral blij mocht zijn dat zij bij ons wilden komen werken. En in het geval van legio schoolverlaters niet in een functie onderaan de piramide, maar bovenaan. Of toch minimaal in het middle management. Ze hadden toch niet voor niets vijf, zes jaar gestudeerd? Geïnvesteerd in hun toekomst? Die investering hadden ze toch gedaan om te leiden en niet om geleid te worden?
Na mijn vraag of ze bij het bouwen van een huis met de fundamenten zouden beginnen of onmiddellijk met het dak, werd ik vaak aangekeken alsof ik niet goed bij mijn hoofd was. ‘Met de fundamenten natuurlijk,’ was meestal het antwoord. ‘Waarom begin je je loopbaan dan met het dak?’ vroeg ik hen dan. Een vraag die zelden een bevredigend antwoord opleverde…
Want ook dat heeft te maken met een verschuiving in respect, normen en waarden. Beginnen bij het begin, onderaan de piramide, om relevante ervaring op te doen. Ook in de kennismaatschappij die België is. Om te leren hoe je met je theoretische bagage moet omgaan in de dagelijkse praktijk. Om te ondervinden dat theorie en praktijk niet bij voorbaat naadloos op elkaar aansluiten. Omdat je ‘veel kent’ maar nog ‘weinig kunt’.
De crisis heeft vooral negatieve gevolgen, zoveel is duidelijk. En wat ik hierboven beweer is géén algemene regel. Maar de laatste tijd merk ik dat die misplaatste houding van ‘wie doet me wat?’ stilaan weer verdwijnt. En als de wijzer niet té ver de andere kant uitslaat -want dat zou een veel te grote stap terug zijn- vind ik dat geen negatieve ontwikkeling. Het leidt namelijk naar het herstel van het evenwicht tussen werkaanbieder en werkzoeker. En een goed evenwicht is de beste basis om verder te gaan. Zou elk nadeel dan toch écht een voordeel hebben?
Martin Overheul
Geef je mening over dit artikel
Martin blogde ook een maand voor VDAB. Lees zijn joblog.
