De mening van Martin: helden
De informatie in dit artikel is mogelijk verouderd.
Martin Overheul (53) is Senior Recruitment Consultant bij een studie- en adviesbureau. Hij deelt elke maand z'n kijk op de arbeidsmarkt. "Bij sollicitanten let ik op authenticiteit en eerlijkheid, net als bij muziek."
Bijna vijf maanden geleden kreeg de familie van mijn vrouw bijzonder slecht nieuws. Bij een van haar zussen was acute leukemie vastgesteld en ze moest zo snel mogelijk worden opgenomen in het ziekenhuis. Volgens de specialist had ze vijftig procent kans om te genezen. Op het moment dat je dergelijk nieuws krijgt, davert de wereld op al zijn grondvesten en besef je dat er in ons leven talloos veel dingen zijn waar we nauwelijks iets over weten.
Mijn schoonzus werd opgenomen in een gespecialiseerde afdeling en kreeg de beste zorg die iemand in haar positie zich kan wensen. De artsen en het verplegend personeel lieten niets, maar dan echt helemaal niets aan het toeval over. Sterker nog, na enkele dagen kregen de zussen en broer van mijn schoonzus het bericht dat er speciaal voor hen een infosessie was vastgelegd waarop men haarfijn zou uitleggen wat de ziekte nu juist inhield, wat de genezingskansen waren, waar de gevaren scholen en wanneer en waarom men bepaalde stappen in het genezingsproces zou zetten.
Zonder te generaliseren, mag je gerust stellen dat er in een ziekenhuis leukere afdelingen zijn dan die van oncologie. Ik kan me best voorstellen dat de dagelijkse bezigheden op de kraamafdeling heel wat meer tot de verbeelding spreken dan die op een afdeling waarop leven en dood de meeste zieltjes proberen te winnen…
Tijdens de veel te korte periode dat mijn schoonzus in het ziekenhuis lag -zes weken is zelfs korter dan de zomervakantie in het lager en middelbaar onderwijs- is mijn respect voor de medische staf en het verzorgend personeel dag na dag gegroeid. Steeds klaar om te helpen. Om de directe familie met raad en daad bij te staan. Om werk uit te voeren waarvoor het overgrote merendeel van de mensheid de neus ophaalt. Om troostende woorden te spreken. Om uit te leggen hoe het komt dat een bepaalde bijwerking optreedt. Om pijn te bestrijden. Om er even voor je te zijn op momenten dat de grond onder je voeten verdwijnt.
De laatste uren op Intensieve Zorg bleken van de eerste tot de laatste minuut een ware beproeving. Maar de verpleegsters, die in mijn ogen honderdmaal meer helden zijn dan de nitwits waarover een bepaald soort pers ons tot vervelens toe informeert, stonden steeds klaar om ons uit te leggen in welke fase het stervensproces zich bevond en wat we konden verwachten. Zonder ook maar een seconde te laten blijken dat we hen in de weg liepen. Empathisch maar gedecideerd. Meelevend maar realistisch. Zoals dat op een dergelijke afdeling, die voor ons even het voorpoortaal van de hel leek, ook hoort.
De ziekenhuizen in België schreeuwen al jaren om personeel. En het ziet er niet naar uit dat het tekort binnen een of twee jaar wordt opgelost. Daarvoor is het beroep niet ‘sexy’ genoeg. Zijn de werkuren te ongunstig. Ligt de werkdruk veel te hoog. Is het salaris te schamel. Zijn de randvoorwaarden niet interessant genoeg.
En dat is een schande zo hoog als een torenflat. Want als ik één beroep kan bedenken dat nobel is, is het wel dat van verpleegkundige. De verpleegsters en verplegers die we tijdens zes van de moeilijkste weken in ons leven zijn tegengekomen, zijn in mijn ogen stuk voor stuk helden. En ze verdienen wat mij betreft allemaal een standbeeld.
Martin Overheul
Geef je mening over dit artikel.
Martin blogde ook een maand voor VDAB. Lees zijn joblog.
