Columns

Guido: beenhouwersvak

Ik was vorige week op een seminar, waar ik het moest hebben over storytelling. Dat is zo'n beetje mijn vak. Een van de andere sprekers was Hendrik Dierendonck. Met wat geluk kent u die man. Hij is een slager uit de Westhoek. Redelijk tot zeer succesvol, met twee goed draaiende zaken, een restaurant dat hij bezielt en een klein jaar geleden kwam er ook een boek van hem uit. Een overigens erg mooi boek. Maar dat doet verder niet ter zake.

Het publiek waar we beiden voor stonden, was erg divers, maar wat ze gemeen hadden was toch wel een marketing-verhaal. Meestal werkten ze voor redelijk grote bedrijven. Een kennerspubliek dat PowerPoint met de paplepel opgegoten kreeg en met enthousiasme businessmodellen en disruptieve paradigma's omarmt.

Hendrik Dierendonck is niet erg groot van gestalte, maar als hij begint te spreken, groeit hij. Omdat het allemaal erg natuurlijk is, erg voor de hand liggend en ontdaan van het pompeuze wat je dikwijls terugvindt in klassieke 'business'-omgevingen. De kracht van eenvoudige woorden en begrippen. Het verfrissende van iemand die de juiste vragen durft te stellen, en daar ook erg rechttoe rechtaan antwoorden voor formuleert.

Het beenhouwersvak heeft klappen gekregen de afgelopen decennia, net zoals elke kleinhandel. Misschien nog meer omdat iedereen zich begon zorgen te maken over hormonenkoeien, plofkippen en ecologische voetafdrukken.

Dierendonck, als zoon van een slager, kent die problematieken. Maar hij houdt van vlees, van echt eten, en van juistheid. En dus zat er maar een ding op. Totale transparantie. Tonen waar je mee bezig bent en daar niet geheimzinnig over doen. Trek dat door in alles en je hebt twee enorme voordelen. Je staat recht in je schoenen en je levert goede kwaliteit. Dat blijkt voldoende te zijn om succes te hebben. Dat en hard werken.

Alle ogenschijnlijke ingewikkelde processen en bedenkingen die je ziet terugkomen in grote bedrijven worden aangepakt. Vraag, aanbod, logistiek, service, medewerkersmotivatie, noem maar op. Wat primeert is gezond verstand. Het was begeesterend en tegelijkertijd ontzettend nederig. Eigenlijk zou bijna elk bedrijf die man moeten binnenhalen voor een zogenaamde 'inspirational' speech.

Tegelijk moeten we ons afvragen of het dan toch zo slecht zou zijn, vlees eten. Denk aan Tom Lanoye, Herman Brusselmans, Ivan De Witte, Maurice Engelen… to name but a few. Allemaal zonen van beenhouwers, beestenkopers of zelf slager.

En heus niet succesvol omdat ze er met de botte bijl doorgaan. Gezond verstand, praktisch denken, en hard werken, het wordt onderschat. 

Guido Everaert

Wie is Guido?

Guido Everaert is schrijver, spreker en columnist. Daarnaast werkt hij als lector ‘web content' en ‘storytelling' aan de Karel de Grote-Hogeschool. Zijn interesse? De schone en minder schone kantjes van de mens.

Ook interessant

Guido: discriminatie

"Ik geef regelmatig opleidingen aan mensen die in outplacement zitten. Het is ontluisterend hoeveel talent daar bij elkaar zit en hoe slordig bedrijven daarmee omspringen."

Guido: in het moment

"Er zijn maar twee dingen vervelend aan mijn leven. Administratie en discipline. Beiden hebben te maken met uitstelgedrag. Of veroorzaken uitstelgedrag, dat weet ik niet goed."

Guido: tegenzin

"Ik had goede voornemens: het schooljaar 2016/2017 zou de renaissance worden van de nieuwe Guido. Ik zou jonge mensen opleiden als nooit tevoren. Maar helaas..."

Guido: steen verleggen

"Kinderen komen weer op straat, dankzij één onnozel spelletje. Een idee uitwerken, het gerealiseerd zien en dan de wereld quasi op stelten zetten. Het moet een fantastisch gevoel zijn."

Guido: reset

"Het joch was aan ‘t opruimen. Alle boeken moesten ingeleverd worden en de cursussen verdwenen in een grote doos. Ik voelde een beetje jaloezie."

Guido: oh ramp!

"Oh ramp, de poetsvrouw komt! Dit betekent dat we morgen vroeg moeten opstaan om op te ruimen. We willen niet dat die mevrouw denkt dat wij vieze beesten zijn."