Columns

Guido: 't is niet moeilijk

Terrasjesweer. Heerlijk genieten met een drankje. Als je ’t tenminste krijgt. Heb je ook zo’n hekel aan dat eerste kwartier waarbij je onrustig op je stoel draait en keert in de hoop dat een van de fijne mensen van het etablissement je ziet zitten en informeert naar je behoeftes?

terrasjesweer
©Shutterstock

Abonneer je op de nieuwsbrief

Ik weet niet of ik de enige ben die daar moeite mee heeft. Het kan je aanvankelijk enthousiasme behoorlijk temperen.

Steevast krijg je te horen dat het niet makkelijk is om in de horeca personeel te vinden, laat staan goed personeel. Ik geloof dat, echt wel. Tegelijkertijd weet ik (uit ervaring) dat er een paar simpele regels zijn die het allemaal wat makkelijker maken. Of minstens efficiënter. En die regels zijn niet eens zo moeilijk. 

In het dorp waar ik vaak vertoef, is er een zaak die ontzettend goed draait. Het eten is door en door klassiek. De bediening hartelijk en genereus. Verwacht geen liflafjes, zalfjes of schuimpjes, we zitten in de (voor)Kempen! In ‘De Sjoks’ willen ze gewoon dat de mensen tevreden zijn. 

Onlangs zag ik er een nieuwe jobstudent over het terras lopen, met net iets te weinig leeg vaatwerk in de handen. De baas riep hem vrolijk toe dat het zijn eigen schuld zou zijn als hij op het einde van de dag te veel kilometers had afgelegd. 

Gouden regel één: loop nooit met lege handen rond en zie werk.

Een andere geweldige horecazaak ligt in Breda -net naast mijn favoriete boekhandel- en heet het Veemarktplein. Er is geen zaliger ervaring dan er neerstrijken met een nieuw boek en een mooi glas wijn geserveerd krijgen. 

De baas -of de uitbater- is een heerlijk ‘upbeat’ mens, met een feilloos geheugen en kennis van zaken. Hij begroette me met: ‘Jij hebt genoten hé, vorige keer? Een Pinootje, of gaan we meteen voor de Nebbiolo?’. Ik moest lachen en complimenteerde hem met het feit dat hij zich dat nog herinnerde en ook dat het terras afgeladen vol zat.

Kamerbrede glimlach terug en de onsterfelijke opmerking: ‘Het is niet moeilijk allemaal: vriendelijk zijn, klanten helpen, lekkere dingen verkopen en een beetje mensenkennis, maar je moet het wel doen, natuurlijk!’

Gouden regel twee: liefde voor het vak en kennis van zaken.

In Nederland hebben de meeste horeca-jongens en -meisjes een heel andere attitude dan veel jobstudenten bij ons. Ze gaan ervoor en lopen niet rond om gewoon maar even wat geld te verdienen. Natuurlijk mag je dat niet veralgemenen, ook bij ons heb je toffe en hardwerkende studenten die een puike job doen. Maar mijn punt blijft: ‘Put your heart in it!’.  

Gouden regel drie: geld is een gevolg, geen doel. 

Tot zover mijn zomermijmeringen vanop het terras. 

Guido Everaert

Wie is Guido?

Guido Everaert is schrijver, spreker en columnist. Daarnaast werkt hij als lector ‘web content' en ‘storytelling' aan de Karel de Grote-Hogeschool. Zijn interesse? De schone en minder schone kantjes van de mens.

Ook interessant

Guido: onthaasten

Columnist Guido: "Moeder de katholieke kerk zadelde ons met een scherpe arbeidsethos op. Als ik een dag niets doe, veins ik kwaaltjes."

Guido: boeken schrijven

Columnist Guido: "Ik heb een boek geschreven en ik kan jullie verzekeren: het was een hel, een regelrechte hel. Ik moest namelijk... samenwerken."

Guido: terug naar school

Het is weer zover. Leerlingen worden in hun uniformpjes gehesen, moeders kaften boeken en leerkrachten krijgen steunbetuigingen.

Guido: bezorgd

Columnist Guido: "Telkens als ik over mijn kinderen schrijf, slaag ik erin om minstens één van hen, maar meestal alle vier, verongelijkt te doen bellen."

Guido: jaloers

Columnist Guido: "Als ik een montere bouwvakker zie, word ik jaloers. Werken in de zon, wat dollen met collega's... Heerlijk lijkt het me."

Guido: levenslang leren

Columnist Guido: "Ik hoor vaak bij jonge bijna-afgestudeerden dat ze nog niet klaar zijn om te gaan werken. Zou het koudwatervrees zijn?"