Columns

Guido: bijzaken

Al zolang ik leef hebben ze mij dat wijsgemaakt. 'Je moet de hoofdzaken van de bijzaken leren onderscheiden, Guido.' Het komt nooit goed tussen mij en dat onderscheid.

Meestal vind ik de bijzaken ontzettend interessant. Dat uit zich sterk wanneer het reeds veel besproken uitstelgedrag de kop opsteekt. Je kunt niet beginnen werken als niet eerst de keuken tiptop in orde is. Toch? En met tiptop bedoelen we dat ook dat ene randje van de koffiemachine, dat er altijd wat groezelig uitziet. Dat moet nu eindelijk voor eens en voorgoed afgeschuurd, afgesponst en als nieuw fonkelen. Gedaan met het halve werk. Een dag later heb ik nog steeds niets gedaan.

Helaas hebben bijzaken bij mij de neiging om tot veelkoppige monsters uit te groeien die een enorme, bedreigende hoofdzaak kunnen worden.

Elk kwartaal opnieuw, als de bedreiging van de BTW-aangifte eraan komt, is het weer zover. Ik heb op mijn bureau, in de rechterhoek, een bakjessysteem. Daar ligt post in, correspondentie die afgehandeld moet worden, factuurtjes, bonnetjes. Je zou er versteld van staan hoe dat oploopt na drie maanden tijd. Maar dat zijn bijzaken. Want ik ben een schrijver! En ik schrijf! En dat vind ik prettig.

Dan komt -voorspelbaar maar toch altijd weer schrikken- een vriendelijke reminder van de boekhouder. 'Of ik niet wil vergeten…' En dan is het ineens alle hens aan dek, en begint het gepruts en het ordenen.

Ondertussen zweer ik dure eden. Dat het mij niet meer zal overkomen. Terwijl ik eigenlijk zou moeten schrijven, bedenk ik systemen, klassementen, nieuwe oplossingen. Voor ik het weet zit ik een halve dag in een catalogus voor kantoorbenodigdheden te bladeren en scrollen. Naar handige opbergsystemen te kijken, nieuwe mapjes, kaftjes, binders.

Enerzijds zijn er de beslommeringen van het administratieve bestaan en anderzijds moet mijn keuken proper zijn. Wat zouden de mensen niet denken als ze onverwacht in mijn schrijfhok komen?

De hoofdzaak is kennelijk dat de bijzaken hoofdzaak worden als je er niet genoeg aandacht aan schenkt.

Guido Everaert

Wie is Guido?

Guido Everaert is schrijver, spreker en columnist. Daarnaast werkt hij als lector ‘web content' en ‘storytelling' aan de Karel de Grote-Hogeschool. Zijn interesse? De schone en minder schone kantjes van de mens.

Ook interessant

Guido: positief

"Covid. Wie kan het woord nog horen? En wie is niet ontgoocheld in hoe het nu allemaal verloopt? Toch is er ook veel om positief over te zijn."

Guido: zie je me?

"Nu ik lesgeef via videoconferencing blijft het angstaanjagend stil. Ik kan daar niet tegen. Ik ga studenten aanduiden die moeten fluisteren."

Guido: onderwijs

"In crisistijden komt het mooiste in mensen naar boven. Dat zie ik zowel bij de leerkrachten als studenten."

Guido: regen

"In mijn hoofd regent het al van september. We hebben geen blauwe vrieslucht gezien. Laat staan dat er sneeuw was. Zelfs geen klein beetje."

Guido: nieuwe man

"Ik was op stap met een aantal kerels in de Ardennen. Ze noemden mij ‘Vake’. Dat deed pijn, maar het is een realiteit waaraan niet te ontsnappen valt."

Guido: routines

"Als u dit leest zijn er bij de meesten van ons al een aantal goede voornemens gesneuveld. Een traditie waarin ik ook al jaren meedraai. Alsof we behoefte hebben om een nieuwe start te maken. En daar hebben we een symbolische datum voor nodig."