Columns

Guido: terug naar school

Het is weer zover. Leerlingen moeten terug in hun uniformpjes gehesen worden, moeders moeten boeken kaften en leerkrachten worden alom steunbetuigingen toegezwaaid omdat ze het weer overnemen van de ouders. Er klinken onderdrukte kreten van opluchting. Ergens…

De berichtgeving zal die eerste septemberdagen traditioneel gaan over de eerste stapjes van sommigen in de kleuterschool, blije en wenende gezichtjes, goede voornemens en grootse plannen.

Jonge leerkrachten met veel idealisme, en oudere, ietwat cynische. En het verhaal van de stress van leerkrachten, omdat het niet is wat het vroeger ooit was. De pastoor, de onderwijzer, de notaris, de dorpsnotabelen. Vergane tijden.

Ik kan alleen maar voor mezelf spreken. Ik ben niet zo vertrouwd met dat stressprobleem. Het kan aan mijn aard liggen, en wellicht ook aan het feit dat ik maar een heel lichte leeropdracht heb in het hoger onderwijs. Dat is niet te vergelijken met fulltimers.

Ik zie het elk jaar opnieuw als een ontdekkingstocht. Elk jaar is anders, elk jaar heeft zo zijn über-persoonlijkheid. Ik heb gesloten jaren gehad, waar de studenten bijna apathisch in de les zaten, ik heb ook heel extraverte, en uitdagende groepen studenten gehad. Dat vond ik wel het leukste, omdat je dan lekker kon bekvechten. Beetje strijd is nooit weg. Maar daar gaat het eigenlijk niet over.

De ontdekkingstocht is veelzijdiger. Je leert bij over jezelf, over je vakgebied en over jonge mensen. Dat is een ontzettend mooi prerogatief. Maar je moet er wel voor openstaan. Je moet willen zien waar ze mee bezig zijn, wat hen boeit en hoe je daar vanuit je lesinhoud kunt op inspelen. Eens je die oefening gedaan hebt, wordt het alleen maar beter.

Geef mij maar vlug mijn nieuwe lessenrooster, dat ik kan zien welk vlees ze dit jaar weer in mijn kuip gesmeten hebben. En net als vorig jaar en het jaar daarvoor zal ik eerst wat tegenstribbelen bij de kwaliteit van dat vlees, om dan toch te beseffen dat het anders is maar daarom zeker niet slechter. 

Guido Everaert

Wie is Guido?

Guido Everaert is schrijver, spreker en columnist. Daarnaast werkt hij als lector ‘web content' en ‘storytelling' aan de Karel de Grote-Hogeschool. Zijn interesse? De schone en minder schone kantjes van de mens.

Ook interessant

Guido: ssst, hier wordt gewerkt… een beetje

Je hoort nogal wat nieuwe begrippen. FIRE (financially independent, retire early), the Great Resignation (over de golf ontslagen na covid). En nu is er ook ‘quiet quitting’. Ik begrijp het niet...

 

Guido: Tour de France

Het is koers. Heerlijk. Niet omdat ik zwijmel van bewondering voor de sportieve prestaties en ploegtactieken. Verre van. Het is gewoon een fantastisch alibi om te zondigen. 

Guido: oud

Ik stapte de tram op, goedgemutst, en ook een beetje overtuigd dat ik er redelijk goed uitzag. Een klein meisje stond op en bood haar plaats aan. Pijnlijk.

Guido: jongeren

Ik ben opgegroeid met een eenvoudig besef: je moet het doen met de kaarten die je hebt.

Guido: netwerken

Netwerken. Ik hoor het je al denken: "Bah, oppervlakkig geneuzel en het cultiveren van het ons-kent-ons-gevoel!"

Guido: grijs

Grijs, vlak, zonder reliëf. Monotoon, in de meest letterlijke betekenis van het woord. De hemel boven Berchem. Al maanden. Als het niet regent of miezert is het mistig.