
Guido's gedacht: opa
Mijn allereerste kleindochter is geboren. Paula! Een wolk van een kind, met een mooi gezichtje, schattige knuistjes. Om in te bijten, zo mooi. Het mooiste kleinkind ever, tot nu toe.
Mijn allereerste kleindochter is geboren. Paula! Een wolk van een kind, met een mooi gezichtje, schattige knuistjes. Om in te bijten, zo mooi. Het mooiste kleinkind ever, tot nu toe.
‘Jij hebt nogal een 'jobke': gaan lunchen, wat vergaderen en voor de rest moet iedereen naar jou luisteren!’ Dat zeggen mijn vrienden als ze de draak steken met m'n verantwoordelijkheden.
Laat er geen misverstand over bestaan. Ik schrijf graag stukjes en heb aangename klanten. Ze doen niet vervelend. Toch is er één ding dat relaties verziekt en mensen humeurig maakt.
"Ik was op zakenreis in het decadente Dubai en kreeg te maken met een cocktail van voetbal en kerstsfeer. Mijn hotel zat vol joelende Brazilianen die 500 euro voor een nacht betalen."
Soms schrijf ik teksten voor grote organisaties. Dat maakt me altijd wat zenuwachtig. Je weet dat iedereen een oordeel gaat geven. Vaak gaan de suggesties lijnrecht tegen elkaar in!
Toen ik met gezondheidsproblemen kampte, vroeg mijn mama: "Zou je niet wat minder sporten en minder concerten bijwonen?" Met geen woord repte ze over minder hard werken.
Je hoort nogal wat nieuwe begrippen. FIRE (financially independent, retire early), the Great Resignation (over de golf ontslagen na covid). En nu is er ook ‘quiet quitting’. Ik begrijp het niet...
Willy, een oude visserskapitein, gaf me een boek cadeau over het leven van de kapers in de 17de eeuw. Wist je dat kapers de toestemming kregen van hogerhand om schepen te beroven?"
Het is koers. Heerlijk. Niet omdat ik zwijmel van bewondering voor de sportieve prestaties en ploegtactieken. Verre van. Het is gewoon een fantastisch alibi om te zondigen.
Ik wil graag Pipi Langkous citeren. "Ik heb het nog nooit gedaan dus ik denk dat ik het wel kan!" Een goede raad die je zowel op het werk als in je privéleven kan gebruiken.
Ik stapte de tram op, goedgemutst, en ook een beetje overtuigd dat ik er redelijk goed uitzag. Een klein meisje stond op en bood haar plaats aan. Pijnlijk.
Ik ben opgegroeid met een eenvoudig besef: je moet het doen met de kaarten die je hebt.
Vragen of opmerkingen over onze nieuwsbrief? Mail de redactie.